Van hieraf moet je gaan

Dit artikel is meteen een afscheid aan onze Vormelingen 2008. Van hieraf moeten zij gaan…
In de traditionele dankmis, het weekend na de Vorming, zaterdag 19 april, kwamen de vormelingen en de catecheten, nog eenmaal bijeen, om dan als christen de eigen weg te gaan.

Priester Geert stelde drie concrete vragen aan de Vormelingen, in een interactieve homilie-dialoog. We kunnen niet nalaten deze vragen en de spontane antwoorden daarop, even weer te geven. Het zijn inderdaad drie vragen, die elke christen regelmatig zou moeten in antwoorden vatten. Misschien soms twijfelend, zoekend, onzeker. Maar ook met momenten van overtuigd geloof, geluk en vertrouwen. Beantwoord ze misschien even voor jezelf, bij het lezen ervan:

Wij hebben zovele malen, tijdens deze vormingsperiode, de woorden uitgesproken: “In de naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest”. Telkens als wij ons kruisteken maken, bij zovele gelegenheden. Wat verstaan jullie onder Vader, Zoon en Heilige Geest?
Wij citeren even enkele antwoordflarden. Als wij Zoon zeggen dan, zo zeiden vormelingen, zien wij Jezus voor ons en denken wij aan: armen helpen, mensen kansen geven, geluk uitdelen (hoe mooi verwoord), mensen genezen, bidden… Je merkt het een veelheid van antwoorden. Vul je misschien zelf eens verder in als lezer?
Als wij Vader zeggen, wat roept dit dan op bij ons? Vreemd, hierop slechts één antwoord: God! Vormelingen bleven haperen, aarzelen bij dit éne (misschien te almachtige woord). Kunnen wij daar als volwassenen en christenen een diepere dimensie aan geven? Durven wij daar een diepere klank aan geven? Misschien bij lezing even dieper doordenken, even dieper doorvoelen.
En als wij Heilige Geest uitspreken, wat maakt dit in ons los? Het antwoord van een van de vormelingen was overtuigd eenvoudig: die hebben wij bij het Vormsel ontvangen! Een hele overtuiging vol. Maar wat betekent dit voor iemand die tien, twintig en zoveel decennia geleden gevormd werd? Pogen wij een antwoord te geven?

Een tweede vraag: Wat hebben jullie het best onthouden over jullie vorming. Wat maakt het meest indruk? Enkele kriskras antwoorden van de vormelingen, die toch allen in dezelfde richting gingen: het kruisje met het chrisma dat ons op het voorhoofd werd getekend, het persoonlijke woord dat de vormheer bij elke gevormde uitsprak, het kruisje dat ik kreeg van mijn ouders en meter, de homilie van de vormheer, met de pittige beeldspraak van de platte, niet meer botsende basketbal en de hard opgeblazen opverende basketbal (daarmee benadrukte de vormheer de veerkracht die het Vormsel, een jong gevormde christen, kan schenken). Ook het verhaal van het arme bedelende meisje, dat bij het krijgen van een aalmoes, antwoordde: “Ik kan niets voor jou terugdoen. Ik heb niets. Alleen mijn gebed en dat wil ik je schenken.”
Denken wij nog wel even terug aan de tijd van ons Vormsel en wat ons daarvan is bijgebleven? Profaan of religieus? Heeft het Vormsel onze levensweg bepaald? Durven wij nog sacramenteel denken?

Een derde vraag: In de Misviering van vandaag werd in het Evangelische woord gezegd dat Jezus is: de Weg, de Waarheid en het Leven. Wat verstaan jullie daaronder? Een korf vol diverse antwoorden: dat wij Jezus op onze weg zullen ontmoeten, hem vooral zullen moeten herkennen. Dat wij Jezus blijvend in ons leven willen plaatsen en ontmoeten, vooral in de H. Communie. Dat wij Jezus in ons hart moeten blijven dragen. Dat Jezus overal is. Dat Jezus bijna overal is. Dat wij Jezus zullen ontmoeten in het huwelijk.

Misschien wat “vreemde antwoorden” op een “vreemde vraag”. Gaan wij ook eens de confrontatie aan met die vraag. Durven wij die vragen midden ons leven plaatsen?

Het Vormsel als vertrekpunt

De sacramentele waarde van het Vormsel en meteen de zending ervan, kwam nog schitterend naar voor in de Inleidingstekst van de Dankviering. Catechete Annemie bracht volgende tekst.

Zendingstekst

‘Kom kind, het is je tijd, je moet op reis gaan. Alles heb ik voor je ingepakt, alles wat ik denk dat je nodig hebt voor de reis van je leven.
Er hangt zoveel van af, voor jou en voor de anderen die met je meegaan of die je onderweg nog zult ontmoeten.
De weg die je moet gaan, is lang en onbekend…
Nee, ik weet ook niet waarheen; Ik weet ook niet wat je te wachten staat. Ik zal het ook nooit weten want ik kan niet met je mee…
Ik zal je alleen maar uitzwaaien. Je bent zo opgewonden en tegelijk een beetje bang. Ik voel het, ik zie het wel, je rode wangen, je grote ogen…
Ik ken ze maar al te goed van die andere keren dat je iets spannends moest overwinnen.
Kind, als het goed is, ga je niet alleen, als het goed is dan krijg je gezelschap van mensen die ook niet alleen voor zichzelf op weg zijn. Geef daarom ook jouw aandacht aan de anderen, voor voorbijgangers en medereizigers die het moeilijk hebben.
Je kunt ze niet met pech aan de kant laten staan.
Als je er aan denkt dan zal het zijn alsof een engel van God je vergezelt. Als je dat doet, dan zal Hij bij je blijven, langer dan je ooit had durven hopen.
Kom kind, het is je tijd. Je moet gaan…’

Op naar volgend jaar

In de dankviering waren ook de toekomstige vormelingen uitgenodigd. De lichting 2009. Priester Geert was in het vijfde leerjaar van de Sint-Pius X-school geweest om ze uit te nodigen. Die kwamen dus even een kijkje nemen. Want, jong geleerd is… oud gedaan of de essentie van ons Vormsel naar ons leven toe. Het geheel werd besloten met een aangename ontmoetingsreceptie van ouders, grootouders en parochianen.

Ook de vormelingen werden bij de receptie niet vergeten. Zij mochten een ijsje afhalen bij de ijsventer bij het buitengaan van de kerk. En het houdt maar niet op. Stel je voor op zondag 11 mei: Eerste Communie, Moederkensdag en het hoogfeest van Pinksteren. Je weet wel van de Heilige Geest! Veel religieuze en menselijke inspiratie daarbij!

De Zondagsmis

Ook de zondagsmis op 20 april, ademde stijl uit. Een bomvolle kerk. Een prachtig thema: Ik ben de weg, de waarheid en het leven. Een diepdoorvoelde en beklijvende homilie van priester Noël. Hij belichtte op een hele concrete wijze – via het bezoek van Paus Benedictus XVI aan de V.S. – wat weg, leven en waarheid in de Christus-figuur voor de christen-gelovige kan betekenen.

Het jeugdkoor Hanbléchia (Indiaanse woord voor oproep tot vrede) uit Rekkem gaf met zijn fijnstemmige en inhoudsvolle liederen, gericht op vrede en verdraagzaamheid, een frisse “face” aan het geheel. Een Zondagsmis blijft toch nog altijd een gebeurtenis voor een gelovige. Onze parochie doet er meer dan zijn uiterste best voor, zowel naar inhoud als vorm. Wij zijn er dankbaar voor.