Onze zesde paaszondag

Zondagsviering van 9 mei 2010 om 11 uur in de Sint-Pius X-kerk. Een overvol voorbeeld van een in het leven gewortelde en genestelde Misviering. Het leven in zijn volle dimensie: pijn en vreugde. Knagende pijn omwille van de treurnis waaronder onze hele wereldkerk en speciaal ook onze bisschoppelijke kerk gebukt gaat. Een moeilijke tocht ligt voor ons uitgestrekt, maar wij trekken ons op aan de woorden die een lekenpredikant zaterdag in de homilie uitsprak:
“De vierde pijler op onze tocht is berouw. Ik noem het in deze tijd liever nederigheid. De minste onder de minsten durven zijn al smeult in ons de drang naar macht en dominantie.
Nederigheid straalt rust uit. Nederigheid is een vorm van gebed. Nederigheid is met de ziel op de grond knielen. Nederigheid doet vrees verschralen voor onszelf en ook voor onze Kerk. Het nieuwe pad van onze kerk moet er een kunnen worden van eerlijkheid, gebed en open ongemeten dienstbaarheid. Dit kan een nieuwe dageraad doen ontluiken, waarin onze harten niet verontrust of kleinmoedig worden. Waarin wij tot elkaar kunnen zeggen in geloof, hoop en vertrouwende liefde: wees niet bang.”
Toch was deze heilige mis, een viering vol hoop. We zetten het even op een rijtje.

Vooreerst was er de dankviering van de vormelingen. De afsluiting van een heel vormingstraject die drie-en-dertig vormelingen onder leiding van hun catechisten hebben afgelegd. Uiteraard met de bekroning op hun vormdag van zondag 25 april. Hiervoor wilden deze jonge mensen hun dank uitspreken tegenover de parochiale gemeenschap.

Vervolgens was het de instapviering van de eerstecommunicanten. Meester Martin en juffrouw Pat hadden het weer flink in elkaar gestoken. Het zang-gefluit van de kinderen kwam verrassend fris over. In een van de volgende nummers van Kerk en Leven publiceren wij een interview met Martin en Pat over “hoe verloopt zo’n eerste communiebegeleiding?” Uiteraard krijgen jullie ook een reportage over de grote dag op Pinsterenzondag 23 mei.

En nog meer: In een vorig nummer van Kerk en Leven hadden wij het in het federaal gedeelte reeds uitvoerig over de gebedsdiensten door leken geleid. Op die zondag 9 mei werd Ann Toye plechtig aangesteld als voorganger in gebed en liturgie. Ann volgde daartoe de cursus “Voorgaan in gebed” vanuit de Diocesane Liturgische Commissie. Zij ontving uit de handen van priester Noël het gebedenboek, symbolische uitdrukking van de officiële aanstelling. Als taak voor Ann, naar de toekomst toe, werden volgende werkpunten uitgestippeld: iedere donderdagavond de aanbidding leiden na de eucharistieviering; indien er door omstandigheden geen priester voorhanden is op de weekdagen, samen met echtgenoot diaken Dirk, een gebedsviering met communie voorgaan; na samenspraak met deken Marc Gesquière, indien nodig, de laatste afscheidsgebeden of bijzetting van de urne of asuitstrooiing op het Sint Janskerkhof of op het nieuwe kerkhof, voorgaan.
Een belangrijke taakomschrijving dus. Wij wensen jou, Ann, veel vreugde toe bij het vervullen van jouw opgenomen taak. De parochiegemeenschap Sint-Pius X dankt jou echt hartelijk. Ga jouw weg in geloof, hoop, vertrouwende liefde en nederigheid.

Moederdag: Ook dat moest uiteraard worden gevierd in deze Eucharistie. Moederdag in de maand mei. De Mariamaand. Kan het sprekender!
Om de moeders en alle vrouwen te vieren die moederschap in zelfbewuste en zelfzekere dienstbaarheid beleven, was het Sint-Salvatorkoor van Harelbeke uitgenodigd. Warme muzikaliteit op deze eerdere koele meidag. Een hymne aan wat moederschap voor onze wereld betekent. Een kleine bloemenattentie werd uitgereikt aan allen die zich, op welke wijze ook, als moeder voelen en gedragen worden. Proficiat aan hen allen.

En om te besluiten: het maandelijks ontmoetingsmoment. Een ontmoeting hebben wij in deze “gebroken” dagen nodig. Priester Noël hield daarover een indruk makende homilie. Eerlijkheid en nederigheid als de twee grote hefbomen om onze kerk weer echt “ecclesia” te maken. Die zondagsmis was alvast een stevige stap in de juiste richting. Hoop is steeds toekomstgericht. Een christen kan immers niet ter plaatse blijven trappelen. Blijven meewerken aan Gods scheppingswerk en aldus aan de vooruitgang en de realisatie van een betere wereld. Dat blijft de hoopvolle opgave van elke christen. Ook in onhebbelijke tijden.