Op vleugels gedragen

Op zondag 25 april ontvingen 33 jonge mensenkinderen in de Sint-Pius X-kerk het Heilig Vormsel. Een lichtpunt in donkere kerkdagen. Een flits van hoop, op een vernieuwde toekomst, in stonden, waar nieuwe impulsen van nederigheid, boetegebed en open ongemeten dienstbaarheid het nieuwe pad van onze Kerk zullen moeten verlichten. Het “Zie-maak-alles-nieuw-motief” Apokalyps (21, 1-5a) zal de richtlijn moeten worden van een nieuwe dageraad. Deze drie-en-dertig gevormde jongeren kunnen daar een oriëntatie-punt in zijn.

Vrijdag 23 april – Vormselwake

Het is een verdiepende voorbereiding geworden, die vormselwake op vrijdagavond voor de vorming. Een bezinnend stilstaan vlak voor de grote sacramentele dag. Vuur uit olie op water, dat waren de drie hoofdinspiraties van deze wakende Eucharistieviering. Volledig voor en door de vormelingen. De symboliek van “vuur uit olie op water” kunnen wij niet beter uitleggend verklaren dan door wat de een vormeling en een catecheet naar voor brachten in de inleiding. Een ietwat uitgestreken tekst, maar poog hem helemaal te lezen. Het is een bezinning op zichzelf.
Vormeling:

“Klein en weerloos zijn we allemaal geboren.
We waren nog bijna niemand, we moesten nog alles leren.
Een beetje zoals deze vaas, deze fles, hier vooraan,
nog helemaal leeg, als een onbeschreven blad.
We werden voorzichtig in een wiegje gelegd
en leerden al vlug mama en papa kennen.
Langzaam werd ons leven gevuld met de eerste indrukken:
Dingen die we hoorden en voelden, die we rondom ons zagen gebeuren.
Het duurde nog een hele tijd voor we alles bij naam konden noemen,
Maar de ontdekkingstocht zette zich beetje bij beetje voort
En onze wereld werd steeds groter:
De kleuterklas, de basisschool, de sportclub… en nog veel meer.
Wij werden ‘leeg’ geboren en ondertussen, twaalf jaar later, is er al heel wat water in de fles, zoals ook hier vooraan.”

De ingetogen Misviering kreeg een eigen gezicht en een eigen enthousiasme door de gezangen van de kinderen: Abba Vader, het klonk ontroerend dichtbij. Een uiting van gedragen eenvoud en toegankelijkheid, van diep vertrouwen in de Heer: “Wij noemen jou keer op keer, met deze naam die bij jou past. Ook het danklied “Bedankt hé” klonk echt. Coördinator en dirigent Pieter Mayeur noemt deze lichting 2010 terecht: “van grote waarde”.
Die vrijdagavond was voor de zeer vele aanwezige gelovigen een rustpunt na een dag vol geschoktheid en kwetsuren. Een zalvende en op genezing gericht samenzijn.

Zondag 25 april. Het heilig Vormsel

Bijna vanaf 10.30 uur zat de Sint-Pius X-kerk barstensvol. Zelfs het oksaal leek te klein, die morgen. Zenuwachtige ma’s en pa’s, dooppeters en doopmeters hadden hun voorgeschikte plaatsen, heel dicht bij de vormelingen. Zij hadden hun telgen in het vizier. Ook de oma’s en opa’s waren fier aanwezig. Waarschijnlijk met tollende herinneringen aan hun eigen grote dag van zoveel jaren terug. Voor de hier schrijvende opa was dat op 17 mei 1950 in de kapel van het Sint-Amandscollege. Bijna 60 jaar geleden. Een wereld van verandering ligt tussen dan en nu. En toch viel het mij op hoe de essentie dezelfde is gebleven: jonge mensen die op de drempel staan aan het wenkende, beloftevolle, maar ook veeleisende leven. Levens waarin goede en kwade dagen mekaar zullen doorkruisen. Levens waarin stormwinden en zachte briesen mekaar zullen opvolgen. En voor dat leven de zegen vragen, de zegen om sterkte en draagkracht, om tederheid en liefde, om schoonheid en diepe gevoelens, om jeugd, volwassenheid en levensavond. Dat is de religieuze betekenis van zo een vormsel. In die tocht door het leven, Christus in het midden plaatsen.
Het waren ook die ideeën en gevoelens die voortdurend terugkwamen in de gebeden en gezangen van de vormelingen. Alles werd immers door hen zelf gebracht.

Bij het echte vormselmoment onderstreepte Vormheer Eerwaarde Heer Erik-Godfried Feys, prior van de abdij van Steenbrugge, de waarde van elke vormeling voor de Heer. Het beeld van de vlinder op VLEUGELS gedragen, was daar de symbolische uitdrukking van.
Heel aangrijpend werd het, toen de drieëndertig namen werden voorgezegd door de catecheten en vader en moeder en dooppeter en doopmeter de handen op de schouder van de vormeling lieten rusten en de vormeling met de heilige olie werd gezalfd. De vormheer sprak daarbij volgende woorden:

“Nu jullie je geloof hebben uitgesproken, ga ik jullie de handen opleggen en zalven met Chrisma. Een hand op een schouder, het is een teder gebaar van geborgenheid, van kameraad zijn… en het doet deugd. Als ik iemand de hand op de schouder leg, wil ik hen bemoedigen, wil ik zeggen dat hij op mij kan rekenen. Als je ouders je de hand opleggen, laten zij daarmee zien dat ze je aannemen en beschermen, je willen blijven begeleiden op de weg door het leven. Bij het vormsel wordt met de handoplegging uitgedrukt: God beschermt je, God zegent je en is je nabij.
Laten we het nu eerst stil maken en bidden dat Gods Geest over jullie mag komen.”

De Tafeldienst, de Consecratie, het Onze Vader, de Communie die erop volgden hadden iets geestdriftigs ontladend. Een intense vreugde. Een gesmeulde maar verdiepte vreugde. Glimlachvreugde zou ik het noemen. Zo ervoer ik het althans. Diezelfde blijheid verspreidde zich ook over het kerkplein na de plechtigheid. Velen bleven nog napraten in het lauwe lenteweer. Er was nood aan elkaar of zoals wij het in de Mis hadden gezongen, samen met de vormelingen: “Ubi caritas et amor, ubi caritas deus ibi est”

Dank aan de vormelingen en catecheten

Een vormselviering is het werk van vele handen. Op de eerste plaats van de catecheten: Pieter Mayeur, Ann Toye, Ann Dobbelaere, Annemie Meersschaert en Natalie Verhenne. Maandenlang hebben zij inhoudelijk, maar ook vormelijk, deze plechtigheid voorbereid. Een huzarenstuk. Woorden van dank klinken wat onmachtig tegenover zoveel gedrevenheid. Wij zijn trots op jullie.
Ook sterke dank aan priester Geert, diaken Dirk Deceuninck, pater Leonard en prior Erik-Godfried Feys, vormheer.
Dank aan Jacques en Aurore voor de mooie aangepaste kerkversiering.
Dank aan al degenen die een taak op zich hebben genomen tijdens de kerkplechtigheid: de stoelen schikken, de lieve mensen van het onthaal en de gave-opneming.
Dank Inge voor de muzikaliteit die jij zo kwistig rondstrooit.
Dank aan de vormelingen voor hun gedegenheid, serieux en vrolijkheid.
Dank aan de ouders en meters en peters die hun kinderen in die maanden hebben begeleid.
Kortom, dank aan allen die ondanks alles, blijven geloven in een kerk van mensen vol goede wil, geloof en gerichtheid naar anderen. Een kerk zoals wij ze in zijn onvolkomenheid toch blijven dromen, om ze echt waarachtig te maken.

De foto’s van de Vormselviering op 25 april in de Sint-Pius X-kerk werden genomen door Foto Deneve uit Kortrijk en ons gratis ter beschikking gesteld voor Kerk en Leven.