Palmzondag

Palmzondag was weer een religieuze feestdag. Een ingetogen begin van de Goede Week. De zondagsmis startte met de palmprocessie. De KWD had het weer prachtig georganiseerd en met de mooie klanken van het koor Sonore, op de achtergrond, was dit wel een moment van intens aanvoelen naar het grote moment van Pasen toe.

Het passieverhaal werd op een sobere, maar doordringende wijze naar voor gebracht. Woorden op een waardige wijze gesproken, blijven nog altijd de snelste weg vinden naar het hart van mensen.
Palmzondag komt daar op een passende wijze aan tegemoet. Met een indrukwekkend slotlied van Sonore “Abba Father, let me be yours, and yours alone, may my will for ever be evermore your own” werd de zondagsmis besloten.

Daarna konden de gelovigen de gezegende palm komen afhalen.
Het is in onze tijd bijna verwonderlijk geworden dat zovele parochianen een aloude traditie in stand houden. De palm mee naar huis nemen, om daar kamer na kamer mee te orneren en om gezegende bescherming te vragen. Het doet mij ook nog altijd iets – en het maakt zovele kinderherinneringen terug zo levendig – wanneer ik bij ons thuis, de palm achter de huiskruisbeelden plaats. Symbolen en rituelen blijven belangrijk in onze godsdienstbeleving. Op voorwaarde dat zij een diepe inhoudelijke betekenis in zich dragen. Het Paasgebeuren geeft daar meer dan ooit gelegenheid toe. De Goede Week is immers de harteklep van ons christen zijn.