Een droom over catechese

Een pareltje

Hebben jullie al gemerkt hoe logisch en educatief de begeleiders van de Kinderwoorddienst, Els en Magda, hun “programma” opbouwen? Elke zondag van de vastentijd wordt binnen het algemeen thema Wonder boven wonder een deelthema uitgewerkt, aan de hand van een Bijbeltekst. Bij elke uitwerking hoort een projectblad, een tekening en een foto. Met deze ingrediënten wordt dan het accordeonboekje gestoffeerd. En daarnaast is er de doos waarbinnen uitzichten van de thema’s worden samengebracht.
Jullie merken het: het gaat dus absoluut niet om wat losse-pols-gedoe of improvisatie ter plekke. Het is catechese in de meest pedagogische betekenis van dit woord.
Ook volwassenen kunnen er zeker iets van leren. Bekijken jullie eens systematisch de opeenvolgende afleveringen van de kinderwoorddienst op hun eigen webpagina . Jullie zullen verstomd staan van de opbouwende en inhoudelijke didactiek van het KWD-gebeuren. Een pareltje!

Catechese in onze kerk

De KWD maakt deel uit van de algemene catechese binnen onze kerkgemeenschap. Die catechese is belangrijk geworden. Vroeger gebeurde het grootste deel daarvan binnen de scholen. De schoolcatechese heeft echter een andere dimensie gekregen. Onderschat ze echter niet. Ze is wel moeilijker geworden, vooral omdat de band tussen school en parochiegemeenschap in het algemeen minder vanzelfsprekend is geworden. Op onze parochie is die link echter heel hecht gebleven. Daarover mogen wij ons gelukkig prijzen en priester Geert en de leiding van de school en het onderwijscorps dankbaar zijn, dat er een vruchtbare symbiose is.
Naast de schoolcatechese, de KWD is er ook onze sterke vormselcatechese. Vijf catecheten verzorgen bij hen thuis de voorbereiding naar het Vormsel toe. Een zware en belangrijke opdracht voor Ann Toye, Ann Dobbelaere, Annemie Meersschaert, Natalie Verhenne en coördinator Pieter Mayeur. Maar het loopt schitterend op Sint-Pius X. De wijze waarop de vormelingen de zondagsmissen verzorgen, is daar een duidelijk bewijs van.

Maar catechese moet ook levenslang en levensbreed kunnen doorlopen. Catechese is niet louter bestemd voor kinderen, scholieren of adolescenten. Catechese is ook een must voor volwassenen. En ik stamel eerder de vraag: “Hoe staat het daarmee?” Er is binnen onze federatie elk jaar de vastenbezinning (denk maar aan de conferentie van abt Manu Vanhecke, aan Mijn zoon Damiaan van Tine Ruysschaert…) er zijn de wekelijkse homilieën, die een vaste vorm van catechese zijn en een verklaring van het Evangelie. Denken we maar aan de homilie van zondag ll. van diaken Dirk Deceuninck over Johannes 8(1-11) “Wie zonder zonden is…” We lichten er even de catechetische slotpassus uit:

“Beste mensen, dat is God ten voeten uit: le grand pardonneur, de grote vergiffenisschenker. En het staat bij ondervinding vast, dat het vergeven van schulden, van beledigingen, de evangelische eis is die het hardst aankomt. Daarom bidden wij bijna alle dagen en soms meermaals per dag in het “Onze Vader”: en vergeef ons onze schulden. We bidden dat God onze fouten zou vergeven, zoals Hij ook de overspelige vrouw vergiffenis schonk. Maar vergeten wij ook niet dat we eraan toevoegen: zoals ook wij vergeven aan onze schuldenaren. En dat is die harde eis waarover ik het daarjuist had. Nochtans mogen wij ook niet vergeten dat Christus, bij een andere gelegenheid, tot ons gezegd heeft: als gij uw broer niet van harte vergeeft, zal ook uw hemelse Vader uw fouten niet vergeven.”

En was de ingelaste Aanbidding in diezelfde Eucharistieviering geen groots moment van catechese over vergeving?

Ook bijdragen in Kerk en Leven op de algemene bladzijden bieden soms juweeltjes van eenvoudige, maar diepe catechese aan. Jammer genoeg worden ze niet altijd even veelvuldig gelezen. Meteen een oproep tot onze lezers om de lectuur van Kerk en Leven te spreiden over een hele week. Geleidelijk, maar volledig lezen en laten bezinken. Waarom niet een stukje meditatie erover, elk naar zijn eigen aanvoelen. En waarom er ook niet over spreken binnen de gezinnen, met de kinderen, de geliefde, de naaste omgeving. Zijn wij daar niet al te bescheiden in? Durven wij de opgedane ervaringen “catechetisch” uitdragen? Zijn wij nog getuigen van wat wij geloven?

Zouden wij er niet kunnen over nadenken van ook op onze parochie of binnen onze federatie een bescheiden vormingsprogramma uit te werken: twee of driemaal per jaar met mekaar spreken over ons geloof: uitwisselende geloofservaringen voor allen die daar nood aan hebben.

Het is een klein proefballonnetje dat hiermee wordt opgelaten. Gewoon ideeën die bij mij binnenslopen bij het aanschouwen van de enthousiaste dynamiek die de Kinderwoorddienst en de Vormelingen uitstraalden in die Eucharistieviering van die zondag de 21e maart.
Waar lazen wij weer: “Hij nam een kind bij zich, dat hij naast zich neerzette en sprak: “Wie de kleinste onder jullie allen is, die is werkelijk groot”.
Om over na te denken.