Dat is gemeenschapsviering
De 4e zondag in de veertigdagentijd. De Heilige Mis van 11 uur. Thema “De verloren zoon”. Een voorbeeld van een gemeenschapsviering. Waarin zovele uitzichten van ons dagelijks leven aan bod kwamen. Wij schetsen ze hier even in een harmonisch samenvloeien van levensmomenten.
Een familiemis
De kerk is een plaats waar de herinnering en de naam van onze doden nog
blijft weerklinken. In een tijd waarin de dood nog al veel wordt verdrongen. Die
namen worden uitgesproken door familieleden, door dierbaren van degene die naar
de andere kant zijn afgereisd. Een mooie, maar vooral zeer verdiepende
menselijke traditie in ons geloof.
Die zondag werden de namen uitgesproken met tederheid en eerbied door de
familieleden en de kerkgemeenschap: de namen van Mevrouw Godelieve Vercruysse,
echtgenote van de Heer Roger Naessens en van Mevrouw Aline Schaek, weduwe van de
Heer Hilaire Defraeye. In onze Sint-Pius X-parochie willen wij van deze jaar- en
maandmissen nog meer werk maken.
Nog meer families samenbrengen rond de herinnering aan dezen die hen lief waren.
Daarvoor kunnen jullie steeds terecht op de pastorie bij Priester Geert,
Sint-Elooisdreef 19 of bij diaken Dirk Deceuninck, Gouden Rivierlaan 61,
Kortrijk.
Een Vormelingenmis
)
Deze Mis werd verzorgd door de vormelingen van catechete Ann Toye. De
vormelingen kregen, onder leiding van diaken Dirk, vooraf een rondleiding in de
kerk. Altijd een heerlijk iets. In hun eigen jeugdige stijl met eigen gezang en
verhaaltrant brengen zij ons “religie” aan. Het thema van hun mis was De Handen.
Via de lezing van Ina over “het kruisbeeld zonder handen”, via het prachtig
vergevingsmoment dat Emma-Marie, Matice en Thomas ons brachten, gekoppeld aan de
evangelische parabel van de verloren zoon, reikten zij ons een woorddienst die
ook de volwassenen in die bomvolle kerk sterk aangreep.
)
Twee nieuwe kandidaat-vormelingen: Evy en Ann kregen het inwijdingskruisje omgehangen. De groep is nu volledig en groeit gestadig naar het grote ogenblik van 25 april toe. En… chapeau voor de catecheten. Optimaal religieus vormingswerk noemt men dit! Als parochie mogen wij ons gelukkig prijzen met Pieter, Annemie, de beide Anns en Natalie. Veel ongezien werk van grote allure leveren zij. Bedankt.
Een jubileummis
)
Jawel, een gouden jubileummis. Wij hebben het in onze aanspreking tot de
gelovigen in de missen ook graag over: “sympatisanten van onze parochie, die er
niet wonen, maar er graag toeven. Graag bij ons in de Heilige Mis bijwonen.”
Welnu, de jubilarissen van zondag behoren daartoe. Frans Vanderbeke en Rosa
Vandenborre wonen wel in de Bavikhoofsestraat 60 in Kuurne, maar sinds vele
jaren voelen zij zich goed thuis op de Sint-Pius X-parochie. Ze zijn trouwe
kerkbezoekers en nemen actief deel aan het sociale leven op onze parochie. Hun
dochter “Juffrouw Trui” woont er immers en is een bezige bij in de Sint-Pius
X-school en de parochieraad.
Ehwel, op die zondag vierden Frans en Rosa hun vijftigjarige huwelijksjubileum.
Een beetje voortijdig, want zij huwden op 12 mei 1960 in Hulste.
Frans Vanderbeke werd geboren op 25 oktober 1933 in Kuurne. Rosa Vandenborre op
13 december 1935 in Hulste. Rosa is de jongere zus van zuster Simonne
Vandenborre, die vele jaren directrice was in de Sint-Pius X-school en een grote
naam en een sterke vrouw, was in ons parochieleven.
Frans was, zoals vele geboren Kuurnenaren, 20 jaar zelfstandig vlashandelaar.
Daarna 22 jaar ambtenaar bij openbare werken.
Rosa was full-time huismoeder en zorgde voor de opvoeding van de drie kinderen:
Gudrun, gehuwd met Johan Decock, directeur van VTI Roeselare. Hij was de
drijvende kracht achter de inzet van leerlingen van het VTI Roeselare bij de
uitbouw van het onlangs ingehuldigde KSJ-lokaal.
Juffrouw Trui, gehuwd met Valentin Claerhout.
Steven, gehuwd met Sabine Demeester.
Moeder en Oma Rosa heeft ondertussen ook de liefdevolle handen vol met de
bekommernis en de opvang van haar zeven kleinkinderen: Pieter en Lucas,
Ann-Sophie, Laurence en Marie-Julie, Julien en Emile.
Rosa en Frans koesteren zich daar in de Bavikhoofsestraat en jullie moeten hun
tuin eens zien: een juweeltje van een siertuin. Symbool van vijftig jaren liefde
en verbondenheid, van harmonie en gestadige groei naar elkaar toe.
Rosa en Frank, een hartelijk proficiat voor die 50 jaren, een dank voor jullie
verknochtheid aan onze parochie en moge de familie nog jaren, jaren lang
genieten van jullie liefde en genegenheid, van jullie zorgende bekommernis en
inzet voor al degenen die jullie lief zijn. Ad multos annos.
Een herdenkingsmis
)
Op het altaar, die zondag, prijkte ook een grote foto. Met drie mensen erop.
Omkleeft was het kader met een rouwband. Deze foto onderlijnde het universele
van onze katholieke kerk. Het was een fotobeeld van drie Irakese martelaren, die
op 13 maart 2008 (precies twee jaar geleden) in de gekende bijbelse stad Nineveh
door extremistische religieuze terreurgroepen werden gemarteld en gedood. Het
ging om de katholieke bisschop van Nineveh, Monseigneur Paulos Raho, samen met
een jonge katholieke priester en een orthodoxe priester. Zij werden werkelijk
afgeslacht omdat zij weigerden te ontkennen dat Jezus de zoon van God was. Het
is een publiek geheim dat christenen het in Irak bijzonder zwaar hebben omwille
van hun christenheid. Toch is de mediaberichtgeving daar zeer zwijgzaam over.
Onlangs werden in die stad liefst 286 christenen “geëlimineerd”.
Dit alles vertelden ons Hanna Yousif, Peter en Hanane Abed Farisa (schoonbroer
en schoonzuster) die 18 jaar geleden uit Irak vluchtten. Zij zijn nu woonachtig
in Kuurne, maar zijn actieve parochianen van Sint-Pius X.
Zij hielden er dan ook aan, zover verwijderd van hun vaderland, hun vermoorde
christene bisschop en priesters te herdenken. De foto op het altaar was meer dan
een symbool. De internationale kerk en vooral de vervolgde was die zondag 14
maart aanwezig in Sint-Pius X. Ook hier is verbondenheid het juiste woord.
Vrienden uit Irak, het kleine gesprekje dat wij na de heilige Mis met jullie
hebben gevoerd, heeft ons heel stil gemaakt. Het zal blijven nazinderen. Bedankt
voor jullie voorbeeld.
Verbondenheid
Zo omvattend was die viering. Zoveel “verloren zonen” samen in verbondenheid. Want zoals priester Geert het in de homilie uitdrukte: “Wij hebben allemaal iets in ons van het karakter van de vader, de oudste zoon en de jonge (verloren) zoon in ons”. Die parabel is immers een verhaal verborgen in ons aller leven. En dit levensverhaal willen wij elke weekendmis inbedden in onze Misviering. De heilige Mis als een gebeuren waardoorheen grootheid en de kleinheid stroomt en niet los te maken van wat wij zijn en ons leven is. Verbondenheid met anderen in de Heer.