Een parochie op volle toeren
Onze parochie Sint-Pius X zit de laatste weken in “overdrive”. Liturgisch gonst en bonst het van je welste. De TV-mis van zondag 31 januari vormde daar het “hart” van. Het kerkelijk jaar blijft echter niet stilstaan. We zetten even op een rijtje wat voorbij is en wat kortelings komen gaat.
Vijfde Zondag door het jaar: Maria Lichtmis
)
Het weekend van zaterdag 6 en zondag 7 februari stond volledig in het teken van het licht. De zondagsmis vormde daar het hoogtepunt van. En… het was een heerlijke drukke bedoening. De Lichtmisviering stond centraal. Immers, alle in het verlopen jaar gedoopte kinderen, waren er samen met hun ouders uitgenodigd, om het licht uit te dragen. En zeer velen gaven er gehoor aan. Het was echt eens iets anders. De plechtstatigheid van een kerkgebouw werd omgeschakeld in een levendig geheel van kindergeluidjes en de riante bezorgdheid van vaders en moeders voor hun kleine lievelingen. Het was een illuster moment, wanneer alle ouders met hun recent gedoopte kinderen naar voor kwamen en de zegen en het kruisje ontvingen in het schijnsel van de vele lichtmiskaarsen en het waterkruikje als herinnering ontvingen. De traditionele homilie werd vervangen door het Effeta-gebed. Ook de toekomstige vormelingen waren actief aanwezig. Hun thema, aansluitend bij de aanwezigheid van de dopelingen, stond volledig in het teken van het water. Puik hoe zij er telkens in slagen onder inspiratie van de vier catecheten, groepje per groepje, telkens een symbool vast te haken aan de werkelijkheid van het leven. Met teksten die de levenssfeer van de twaalfjarige raken.
)
)
)
Na de heilige Mis was er het maandelijks ontmoetingsmoment. Het is toch goed ook de belangrijkheid van deze momenten te beklemtonen. Een parochie is immers een bonte mengeling van menselijke verscheidenheid. En juist die verscheidenheid de gelegenheid geven om met elkaar in informeel contact te komen, maakt menselijke verrijking mogelijk. Parochiegemeenschap vormen is ten andere een van de vier pijlers waarop wij ons parochiewerking de komende jaren willen laten steunen.
Zesde zondag door het jaar
)
Ogenschijnlijk een “gewone zondag”. Maar bestaan die wel? Het thema van de
viering was de tekst uit Lucas 6: “Gelukkig de armen, voor jullie is het
koninkrijk van God”. Een tekst die heel diep gaat, maar tegelijk schokt en botst
als je de tekst plaatst tegenover het immense tragische gebeuren in Haïti. Een
van de armste landen van de wereld die door een onmeedogenloze natuurramp wordt
getroffen. Het vraagt heel veel geloof om daarbij het woord ‘gelukkig’ te
gebruiken. De tussenzang onderlijnde dat dan ook heel scherp: “Wat God doet, dat
is welgedaan. Al moet ik door de engten gaan waar mij de dood zal drijven, als
God mij leidt kan ik de tijd van duisternis verdragen: ik zal zijn licht zien
dagen”.
Voor een zoekende christen, woorden die beklijven en die telkens opnieuw een
zoektocht blijken te zijn naar de zin van het lijden.
)
En kan christelijke solidariteit daarin ook niet een stukje gids zijn? Het
was precies datgene wat onze parochiaan Lucas Steverlynck benadrukte in zijn
“realistische” getuigenis. Een getuigenis die de geijkte homilie verving en
recht naar het hart van de mensen reikte.
Lucas vertrok op 13 januari 2010 naar Haïti als lid van B-fast (Belgian First
Aid and Support Team). Lucas is in zijn vormingsperiode als urgentiearts. Hij
bleef tot 27 januari 2010 in Haïti. En daarover getuigde hij, aan de hand van
pijnlijk sprekende beelden. Lucas deed dat vanuit zijn christelijke
achtergrondinspiratie, waardoor het beklemmende en onbegrijpelijke van de
catastrofe toch een dimensie kreeg, die ondanks alles, het geloof in de mens als
uitvoerder van Gods scheppingswerk, blijft bewaren.
Die getuigenis gaf de misviering een eigen gelaat. Het gelaat, misschien, van
de lijdende Christus. Het samengaan van de getoonde beelden en de gezegde
woorden met het kruisbeeld boven het hoogaltaar, vormden een schrijnende maar
toch hoopvolle boodschap van heengaan en wedergeboorte. Van dood en verrijzenis.
Van lijden en blijvend geloven.
Nee, het was een gewone zondag door het jaar. Voor een christen kan gewoon
alleen betekenen: pogen voortdurend alles – naar het woord van de Heer – NIEUW
te maken.
Ook na de aardbeving in Haïti, blijft uw steun nodig. De slachtoffers van de
aardschok steunen, kan altijd op het rekeningnummer 000-0000012-12 of schenk
online via http://help.1212.be. Bedankt
Aswoensdag: 17 februari
)
Met de dooi begon ook de veertigdaagse vasten. Aswoensdag blijft een uitzonderlijke dag in het leven van een christen. Die dag heeft vele levens van vorige generaties getekend. De vastenperiode was een ankerplaats in het kalenderjaar. Vleesderven op woensdag en vrijdag, vastenpuntjes, snoep ontberen… het zijn zo vele herinneringen uit vele kinderjaren. En ze hebben die kinderjaren ook een eigen kleur gegeven. Heel wat van die soms ook wel wat eigenaardige “levensrituelen” zijn in de tijd opgelost. Maar de kern van het vasten kan niet worden uitgewist: een bepaalde vorm van onthechting veredelt en versterkt een mens. En in deze tijden van tegenstelling tussen onbegrensde mateloosheid en onmenselijke armoede krijgt de “christelijke” vasten een nieuwe dimensie. Waarom keken meer dan een miljoen driehonderd duizend kijkers naar het onthechte leven van de zusters van het klooster van Brecht?
)
Is dat niet de betekenis van ons assenkruisje? Een ritueel met een diepe
betekenis, die in deze, soms triomfalistische dagen, ons ogen opent en ons doet
opkijken naar onze sterfelijkheid en onze beperktheid, maar tegelijk naar de
balsemde hoop op een nieuw leven!
Het waren deze gedachten die door mij heen vloeiden tijdens de dienst van
Aswoensdag waarop ook de toekomstige vormelingen en de eerste communicantjes
aanwezig waren. Al is voor hen het assenkruisje een ietwat verrassend en
gekleurd gebeuren in hun volle jeugdigheid, wij geloven dat het zal blijven
tekenen en hen nu en dan eens betekenisvol zal doen glimlachten, als een oude
bekende die steeds opnieuw terugkeert om de echte zin van het leven te zoeken.
Moge het brandende vuur van de palm in hun hart blijven leven.
Wij wensen jullie allen een innemende vastenperiode. Door elkeen in te vullen op zijn of haar eigen wijze. Niet het vasten om het vasten, maar wel om de diepere menselijke betekenis ervan: het gruis, de stoorzender uit het eigen hart te halen om dichter bij de andere en bij de Heer te kunnen komen.
Wat nog op til staat!
Veel! Want wij gaan nu veertig dagen lang op tocht naar de Goede Week en
Pasen toe. Maar daarover later meer. Heel speciaal willen wij de schijnwerper
plaatsen op onze jaarlijkse federatie-vastenviering, die doorgaat in de
Sint-Pius X-kerk. Dit jaar gebeurt dit op een vernieuwende en originele manier.
De declamatrice Tine Ruysschaert brengt ons de theatermonoloog Mijn zoon Damiaan
op tekst van Stefan Broeckx:
Het leven van ‘Jef’ De Veuster bekeken vanuit de meest intieme ooghoek: zijn
moeder. Een emotionele en kritische blik van een moeder vol liefde, verdriet en
trots. Op indringende wijze brengt Tine Ruysschaert ons terug in een
Tremo-verleden dat in het licht van de heiligverklaring van Damiaan actueler is
dan ooit.
Deze theatermonoloog gaat door op woensdag 10 maart om 20 uur in de Sint-Pius
X-kerk, Sint-Elooisdreef, Kortrijk.
De inkomprijs bedraagt 5 € te betalen aan de ingang. Een gedeelte van de
opbrengst gaat naar de Damiaanactie.
Een religieuze cultuurbelevenis, die zeker niet mag worden gemist. Iedereen,
maar dan ook iedereen, is hartelijk welkom.
Info: Hugo Verhenne, Antoon Van Dycklaan 95, 8500 Kortrijk,tel. en fax 056 35 00
68, verhenne.hugo@skynet.be