’t Lig(ch)t aan jou…

Zondag 24 januari… een bomvolle kerk in Sint-Pius X. Op het eerste zicht wel verwonderlijk. Een doodgewone zondag… en… als je de recente onderzoeken over de kerkelijkheid in ons land mag geloven, nog meer verwonderlijk die bomvolle kerk. De zondagspraktijk zou immers sedert 2005 van 17% van de bevolking naar 14% zijn teruggevallen. Misschien een stille wenk voor de enquêteurs om ook even langs te komen in de Sint-Elooisdreef aan de Sint-Pius X-kerk.
Wat was er dan zo speciaals aan die zondagsmis? Eigenlijk niets, alleen maar de voortzetting van wat de parochieraad van Sint-Pius X, al twee jaren planmatig wil waarmaken: werkelijk geïntegreerde misvieringen aanbieden. Gemakkelijk te vatten onder het motto: het zijn niet de mensen die naar de kerk moeten treden, het is de kerk die de mensen moet tegemoet treden. Even aantonen hoe dit op die zondag gebeurde.

Onze vormelingen

Die zondag was weer een belangrijke dag voor onze vormelingen. De vormseldag zondag 25 april begint vorm te krijgen en in zicht te komen. Het is een leerrijke traditie, dat onze vormelingen een rondgang krijgen in de kerk. Onder de deskundige leiding van diaken Dirk Deceuninck wordt de betekenis van het kerkgebouw en de attributen ervan, uitgelegd. Symboliek en rituelen spelen daarin een hoofdrol. Op de foto’s merken jullie hoe de catechetengroepjes van Ann Dobbelaere en Natalie Verhenne hun rondgang maken en hoe ook het zwieren van het wierookvat “ambachtelijk” wordt uitgeprobeerd. Het is verbazend hoe groot de interesse van deze twaalfjarigen is voor dit kerkelijk gebeuren. In een tijd, waarin alles wat met kerk heeft te maken, nog weinig aan bod komt, is deze rondgang werkelijk een openbaring.

Het bleef echter niet bij een wandeling doorheen de kerk. De vormelingen van catechete Annemie Meersschaert kregen de verantwoordelijkheid om de misviering samen te stellen, onder het thema “’t Lig(ch)t aan jou”.
En het moet gezegd, het was een prachtmis. We plukken er even de schuldbelijdenis uit:

“’t Ligt niet aan mij” dat die jongen altijd alleen rondloopt op de speelplaats en dat niemand met hem wil spelen.
“’t Ligt niet aan mij” dat mama zich soms moedeloos voelt van het vele werk en de vele zorgen.
“’t Ligt niet aan mij dat onze buur ziek te bed ligt en weinig bezoek krijgt.
Vergeef ons Heer, het dringt niet altijd tot ons door dat wij licht kunnen brengen in het leven van anderen.”

Prachtig en zo veelzeggend in zijn eenvoud. Eenvoud, duidelijkheid en gerichtheid op het leven van een twaalfjarige waren de rode lijnen die door het Misgebeuren liepen. De ouders van de vormelingen – zeer talrijk aanwezig – kwamen ook aan de beurt. Ook diaken Dirk Deceuninck pikte er in zijn fraaie homilie op in. Even de aanhef van deze homilie op basis van Lucas 1 (1-4,14-21):
“Wanneer onze jongeren op weg zijn naar het vormsel toe, dan stippelen zij samen met de catecheten hun weg uit en spreken hun geloof uit om aanvaard te worden in de gemeenschap van christenen en het vormsel te mogen ontvangen.
Net zoals een president of een eerste minister zijn ambt aanvaardt. Die spreekt ook gewoonlijk een regeringsverklaring uit, waarin hij de grote beleidslijnen van zijn programma uitstippelt.
Dit deed Jezus ook toen Hij in de synagoge van Nazareth opstond en de tekst van zijn eerste toespraak voorlas.”
Toch ook nog even zeggen dat dirigent Pieter Mayeur de gelovigen muzikaal voorbereidde op de TV-Mis van zondag 31 januari (waarover in het volgende nummer meer). Ook prees hij terecht de muzikale kwaliteiten van de vormelingen lichting 2010. Hun frisse zang en duidelijke dictie bij het uitspreken van de teksten gaven gewis een meerwaarde aan de viering.

Familiemissen

Zondag 24 januari was ook een familiemis voor de families Vancraeynest-Vromant. Een talrijke familie mag je wel zeggen en zij waren er met zijn velen. Een familie die toch ook een stuk geschiedenis van Sint-Pius X heeft helpen meeschrijven.
Vanuit de parochieraad wordt een grote inspanning gedaan om de familiemissen authentiek te maken. En met succes en vooral met veel waardering vanuit de families. Het kerkgebouw blijft bijna de enige plaats waar de namen van de overledenen blijvend worden uitgesproken. En… daar hebben de naastbestaanden meer dan nood aan. De maandmissen en de jaarmissen zijn daartoe een enige gelegenheid. De opkomst en de beleefde ernst waarmee deze vieringen – die ook familiebijeenkomsten zijn geworden – worden beleefd, zijn een stimulans om die vieringen nog beter uit te werken. Al vraagt het een inspanning om dit alles geordend bij te houden. Wij wensen als parochie duidelijk deze weg te gaan. Families kunnen zich daarvoor uiteraard altijd in verbinding stellen met onze priester Geert.
Zo was die zondagsmis van 24 januari weer eens in zijn alledaagsheid heel groot of zoals diaken Dirk Deceuninck het uitdrukte: “En de Kerk - en dat zijn wij - moet samen Jezus bevrijdend blijven achternagaan. Elkanders lasten dragen. De “wet van de liefde beleven”.