Eerste communie op het hoogfeest van Pinksteren
Juffrouw Pat en Meester Martin, in samenwerking met Priester Geert waren de
drie begeleiders (zeg maar regisseurs) van onze 26 eerste communicanten.
“’t Is feest voor groot en klein” luidde het opschrift van de feestelijke
misbrochure. En inderdaad… allemaal zagen zij het feestelijk zitten. Samen met
(schrik even niet) de meer dan vierhonderd aanwezige gelovigen. Ouders,
grootouders, gezinsleden, dichte en verre familie, vrienden. Ze waren er
allemaal. Een nokvolle kerk dus. Zelfs het doksaal zat bomvol. Het geheel stond
in het teken van de kinderboerderij. De kinderen hadden immers een driedaagse
voorbereiding gehad op een kinderboerderij. De eerste lezing “De mooiste staart”
was een voorbeeld van kinderdidactiek. Op een speelse wijze via verschillende
dierenmetaforen werden diepere waarden aangereikt. Het Pinksterverhaal kreeg
uiteraard ook zijn aandeel. Priester Geert vertelde, hertaalde op het niveau van
de kinderen, de essentie van dit vurige Pinksterverhaal. Bron en oorsprong van
onze katholieke kerk.
De voorbeden willen wij jullie toch niet onthouden. Ze waren ontroerend in hun
kinderlijke eenvoud en thematiek.
Mathis:
Lieve Jezus, als spinnende poesjes vinden we het heel gezellig bij onze
vriendjes,
en we maken graag de mensen blij. Help je ons daarbij?
Manon:
Lieve Jezus, als kakelende kippetjes vinden we het fijn om met mama, papa,
oma en opa
en iedereen die voor ons zorgt, een praatje te slaan.
Louis B.:
Lieve Jezus, als dartelende veulentjes genieten we van het spelen in de weide
en zorg dragen voor de natuur. Help je ons daarbij?
Nele:
Lieve Jezus, als bezige bijtjes willen we graag eens denken aan de mensen
die
eenzaam en verdrietig zijn. Zorg jij ook voor hen?
De Offerstoet maakte indruk en was spontaan en symbolisch echt fijn afgewerkt. Een echt voorbereidingsmoment naar de Communie toe. Het Grote Dankgebied en het Onze Vader leidden de kinderen dan naar het hoogtepunt van deze viering: de Heilige Communie. Je kan niet anders – als volwassene van vele jaren – dan overrompeld te worden door gedachten aan jouw eigen eerste Communie. 1945 kwam van heel ver terug gewaaid, maar toch verrassend helder. Een beetje zoals de Pinksterwind de leerlingen van Jezus bezielde. Voor onze communicanten moet dat inderdaad een levensmoment blijven. In de uittekening van de jaren zal dit regelmatig zijn plaats krijgen. Uiteindelijk is het toch het begin van het werkelijke religieuze leven. En hoe wij ook in dit leven evolueren, bepaalde herinneringen blijven voedsel voor vele, vele jaren in vele, vele levenssituaties. Aan alle communicanten, aan hun ouders en hun familie een hartelijk proficiat. En aan degene die deze viering hebben mogelijk gemaakt een grote dank in naam van de ganse parochiegemeenschap.