Haïti

De catastrofe in Haïti heeft de hele wereld beroerd. Iedereen voelt zich een stuk persoonlijk betrokken. In vele gesprekken tussen mensen komt dit duidelijk naar voor. En vele malen hoor je dezelfde gedachte: “Wat zijn wij hier goed in ons kleine landje!” Het is precies deze uitroep die ons tot grote solidariteit moet doen bewegen. Een deel van onze welvaart, een deel van ons welzijn kunnen afstaan aan anderen, die het zo hopeloos veel moeilijker hebben. Een moeilijkheidsgraad die wij ons niet eens kunnen voorstellen.

Tussen de vele solidariteitsacties was er reeds op zaterdag en zondag 16 en 17 januari in onze Sint-Pius X-kerk een oproep van onze bisschop Mgr. Roger Vangheluwe om zowel in gebed als met milde financiële giften onze solidariteit te tonen met de zwaar getroffen bevolking van het toch reeds zo arme Haïti.

Nog dichter bij ons en direct betrokken bij de hulpactie in Haïti was onze medeparochiaan Lucas Steverlynck. Lucas is geen onbekende op onze parochie. Twee jaar geleden verzorgde hij reeds onze vastenviering in het teken van Burkina Fasso. Wij schrijven hier neer wat diaken Dirk Deceuninck in de weekendmissen aan de parochianen meedeelde:

“Tussenin wil ik ook nog melden dat onze medeparochiaan Lucas Steverlynck – die onlangs nog zijn doctoraat behaalde als urgentiearts – woensdagnacht, ‘na dinsdag in de loop van de dag opgebeld geweest te zijn op de Universiteit’, en na goedkeuring van deze, met het vliegtuig vertrokken is vanuit de militaire basis van Peutie met het B-Fast team als urgentiearts naar het zwaar getroffen Haïti. Daar maakt hij deel uit van een 58 man tellend team van artsen en verplegenden. Een team dat deels met getrainde honden op zoek gaat naar overlevenden en een team van urgentieartsen waar Lucas zelf deel van uitmaakt en dat zorgt voor de zwaar gewonden. Zij verblijven daar in een tentenkamp dat volledig voorzien is van medische apparatuur om de zwaar gewonden te verzorgen en eventuele chirurgische ingrepen uit te voeren. Zijn verblijf in Haïti, zou naar verluidt, een tiental dagen duren.”

Wanneer dit Kerk en Leven in jullie handen komt zal Lucas waarschijnlijk terug zijn van zijn missie. Als parochiegemeenschap wensen wij onze dankbaarheid en fierheid tegenover Lucas en zijn familie eens oprecht uit te spreken. Het idealisme en de edelmoedigheid is zeker nog niet uit onze wereld verbannen. Jonge mensen als Lucas zijn het bewijs dat – hoe negatief men soms ook spreekt over jongeren - vrijwillige inzet nog altijd klopt in vele harten. Van Lucas weten wij dat die inzet sterk geïnspireerd is vanuit zijn christen-zijn. Het kan ons alleen maar sterken en aanmoedigen en vooral vertrouwen geven in die “eeuwige boodschap” van het christendom.