Kerk in vakantie

Het was het laatste (verlengde) vakantieweekend. Met twee Eucharistievieringen op onze parochie. De H. Misviering ter gelegenheid van het feest aan Onze-Lieve-Vrouw Hemelvaart en de weekendmissen van 16-17 augustus. Zowat verborgen liggend in de late vakantie-uitloop. Maar toch weer zo zinvol.

Het verrast mij telkens hoe elke zondagsviering zijn eigen sfeer, zijn eigen betekenis heeft.
Neem nu de viering van Onze-Lieve-Vrouwdag. 15 Augustus. Thematisch in het teken van “Mijn hart prijst hoog de Heer”. Als een rode religieuze draad door heel de viering. Opgeluisterd (zo zegt men dat) met Marialiederen, gezongen en gespeeld door Miguele en Bart. Je hebt ze zoveel maal reeds gehoord en toch raken zij nog altijd iets diep in jou: “Lieve vrouwe van ons land”, “Lief Vrouwke, ik kom niet om te bidden”, “Liefde gaf U duizend namen”. Jonge mensen zouden ze religieuze evergreens noemen. En zo is het ook. Vanuit het hart gezongen raken zij het diepste van wat religieus in ons leeft.

En dan… de zegen die gegeven werd aan de kinderen die dit jaar werden gedoopt. Ze waren met z’n drieën. Uiteraard vergezeld door hun fiere, zorgzame ouders. Ruben Vandewattijne (6 maanden) Sam Demuynck (6 ½ maanden) en Laure Muylaert (bijna 7 maanden). Zij waren onze echte gasten op die 15de augustus. Nieuwe leden van onze parochiegemeenschap. Hun opname, hun blijde intrede. Het deed deugd aan de talrijke parochianen die ook op deze “hoogdag van Maria” de weg naar de Kerk hadden gevonden. Een hoogtepunt in ons parochiaal leven. Misschien bescheiden maar zeker toekomstgericht.

Chaldeese Kristenen

Zondag 17 augustus. De Heilige Mis van 11 uur. Wat in het zog van de viering van 15 augustus. Maar terug met een eigen karakter. Opnieuw dat gevoel van een klein maar onmisbaar puntje te zijn op de wereldkaart van onze katholieke Kerk. Een herdenkingsmis voor Mevrouw Yousif Aniesa, 93 jaar oud. Overleden enkele tijd geleden in Irak. Je weet wel, wat daar gebeurt!
De hele familie van de stammoeder was aanwezig in onze Kerk. Ze zijn dat ten andere regelmatig. Allemaal gevluchte en vervolgde Irakese christenen. Elk met hun eigen, misschien moe en triest levensverhaal. Maar toch nog altijd hoopvol. Vanuit een oeroud Christelijk geloof. Met zijn eigen riten, eigen gebaren, eigen gebeden. Alles echter gericht op die allesomvattende Christusfiguur.
Het was even een huiveringsmoment (een kippenvelogenblik noemt dat nu) toen familiehoofd Peter, op vraag van priester Geert, het Onze Vader voorbad in het Aramees (de taal die werd gesproken in Jezus’ tijd). Voor de ganse familie, maar ook voor alle vervolgde christenen in Irak.
Het Evangelie van die zondag “Vrouw (een niet joodse, dus een vreemdelinge) je hebt een groot geloof” en alle andere teksten stonden in het teken van “Onze Kerk is een wereldkerk”. Diaken Dirk sneed hetzelfde thema aan in de homilie en belichtte op concrete wijze hoe voor christenen het woord ‘vreemdeling’ synoniem moet zijn voor ‘mens’.
Wij hebben het die zondag – zomaar de vakantie-uitsmijter – geweten. En wij zijn er fier op. Maar onze verantwoordelijkheid als christen gelovige wordt er zoveel groter door. Of zoals wij het gelezen hebben in de voorbeden:
“Heer Jezus, geef dat wij ons niet opsluiten in ons eigen wereldje, maar handen reiken naar elkaar”
“Heer Jezus, geef ons de gave van uw gastvrijheid, voor deze die wij vreemdeling noemen”
Een grote opgave!