Een gewone zondagsdienst... of toch niet?

Gewoon. De achtste zondag door het kerkelijk jaar. Je denkt: het wordt een “doordeweekse” zondagse Eucharistieviering. Vergeet het maar… Elke zondag heeft op religieus vlak iets te bieden. Of zoals wij het ook zondag hoorden in het Evangelie uit Mattheus 6 “Maak je dus geen zorgen voor de dag van morgen, want de dag van morgen zorgt wel voor zichzelf. Elke dag heeft genoeg aan zijn eigen last.” En dit “genoeg” was tegelijk een lust en een “last”. Een feest en een verantwoordelijkheid. Beiden geïntegreerd in een zeer serene maar uiterst zinvolle viering.

Opnieuw feest

De parochie Sint-Pius X leeft in jubileumsfeer. Zondag 18 mei vierden wij een diamanten huwelijksjubileum. De zondag erop een gouden. Onze parochie schittert dus. En dit alles op de vooravond van ons jubileum van 50 jaar parochie-zijn.
Inderdaad, het echtpaar Armand Callewaert-Christiane Bloyart uit de Koolkappersstraat 10, traden vijftig jaar geleden in het huwelijk. Om precies te zijn, op 17 mei 1958. Enkele maanden voor de aanvang van de opbouw van onze kerk.
Zowel Armand als Christiane zijn echte Overleienaars. Geboren en getogen op onze federatieve medeparochie Sint-Elooi. Armand kwam uit de Edgar Tinellaan. Christiane uit de Roterijstraat. Verre verplaatsingen moesten zij dus niet maken om mekaar te vinden. En zij bleven trouw aan de buurt. Immers in 1962 vestigden zij zich definitief in de Koolkappersstraat. Je mag dus wel zeggen dat zij heel de geschiedenis van Pius X als bevoorrechte getuigen hebben meegemaakt. Christiane was een trouw en actief K.A.V.-lid en turnt nu nog altijd sportief mee in de turnclub van Sint-Pius X. Armand zien we nog heel regelmatig ceremonieel in de begrafenismissen.
Het gezin bloeide uit tot een warm “mannelijk” nest. Vier zonen zagen figuurlijk het levenslicht in de Koolkappersstraat. Ondertussen zijn daar als zes kleinkinderen uit voortgesproten. Armand en Christiane hadden dus zeker alle fiere redens om die zondag feest te vieren. De hele familie en heel wat mensen uit het gebuurte waren op de viering aanwezig.
Het was duidelijk aan de jubilarissen te zien, dat zij er deugd aan hadden. Het was – zonder veel uiterlijk vertoon, maar met veel stille ingetogenheid – een deugddoende Eucharistieviering waarin ook de Mariaviering centraal stond. Dit zijn van die ogenblikken die men als mens, als echtpaar, kan blijven koesteren. Even op wolkjes drijven. 50 Jaar herinneringen zien voorbijtrekken. Er dankbaar en tevreden op terug blikken en ze intens hartelijk opdragen aan de Heer.
Is dat niet de diepe zin van een gouden huwelijksjubileum?
Armand en Christiane vanwege de hele Sint-Pius X-parochie nog vele heerlijke jaren in jullie geliefde buurt. In jullie aangename en solidaire Koolkappersstraat.
“Proficiat”.

Verantwoordelijkheid opnemen

Ook dit aspect kwam tot uitdrukking in diezelfde Zondagsmis.
De homilie – ingaande op het Evangelie van de achtste zondag door het jaar – werd even opzij gezet en vervangen door een getuigenis van onze jonge parochiaan Lucas Steverlynck. “Opzij gezet” is hier enigszins misplaatst. Want het Mattheus-evangelie en het Heilige Mis-motto “Maak je niet bezorgd” plaatsten juist het optimisme van de mensen uit Burkina-Faso in het daglicht. Ondanks de uiterst moeilijke omstandigheden waarin de Burkinezen leven, blijven zij hoopvol. Solidariteit onder elkaar, gigantische eigen gecreëerde sociale netwerken. Het houdt de Burkinezen rechtop en doet hen christelijk hopen en… geloven. Of zoals het in het Evangelie werd gezegd: “Het oog is de lamp van het lichaam. Dus als je oog helder is, zal heel je lichaam verlicht zijn”.
Dit wilde Lucas ons aanbrengen in zijn getuigende homilie. Lucas, woonachtig in de Parkietenlaan 2 op onze parochie, is een vijfdejaarsstudent geneeskunde. Tijdens de vakantie trok hij op eigen initiatief naar Burkina Faso, om er gedurende vijf weken te helpen in een hospitaal. Stel je dat echter niet voor, als “wat wij onder hospitaal” verstaan.
Burkina Faso is een land zo groot als Italië en daarbinnen zijn 24 dokters in de geneeskunde aan het werk. Je leest wel degelijk goed. 24. Sla maar even de telefoongids open en tel het aantal dokters onder de rubriek ‘Kortrijk’. Je beschikt onmiddellijk over een referentiekader.
Operaties zonder verdoving, een ontstellend gebrek aan medicatie, geen medische hulp- en spoeddiensten bij ongevallen… Lucas heeft het allemaal meegemaakt in die vijf weken, in dit derde armste land van de wereld.
Maar wat hij ook heeft ontmoet en wat hem is blijven beklijven is… dankbaarheid.

Een kip uit dankbaarheid

Lucas vertelde het nog éven ontroerd als op het ogenblik zelf. Hij had een vrouw gereanimeerd op straat, in afwachting van een hulpdienst die nooit kwam opdagen. De vrouw haalde het. En schonk aan Lucas een kip uit dankbaarheid. Maanden later – uit een brief van kennissen van die vrouw – vernam hij wat “een kip geven” in Burkina Faso betekent. Maanden sparen, een stuk familiebezit wegschenken, zichzelf nog verarmen om dankbaarheid te kunnen uiten. Vertaal dit gebaar maar even naar westerse normen! Zijn wij daartoe nog in staat?

Niet bij de pakken blijven zitten

Die vijf weken hebben indruk gemaakt op Lucas. Hij blijft Burkina Faso in zijn hart dragen. Maar wil het ook naar buiten brengen. Getuigen en vooral ook iets doen. Hij engageerde zich in het project KIKO.
Vertrekkend van het grondprincipe dat ontwikkelingshulp in Burkina moet steunen op twee pijlers, onderwijs (informatie dus) en geneeskunde, verspreidt het project KIKO informatiebrochures. Daarin wordt op een duidelijke en aangepaste wijze uitleg gegeven over aangeboren lichamelijke afwijkingen. Een middel om zelf een diagnose te kunnen stellen. Immers “al te gemakkelijk”, zegt Lucas, “wordt alles nogal vlug onder de noemer malaria geplaatst. Wat aanleiding geeft tot pijnlijke vergissingen.”
Via die brochures, die gratis onder de bevolking, worden verspreid, tracht men de mensen medisch voor te lichten en te sensibiliseren. Koken kost echter geld. Ook in Burkina Faso. Vandaar dat Lucas een oproep deed tot geldelijke steun. Voor een direct duidelijk project. Volledig naar de mensen toe gericht. Priester Geert verzaakte graag aan de “omhaling voor de parochiale werken”. Het werd dus een collecte voor… Burkina Faso? Of een vorm… van toegepast christendom.

Niet gehoord? Niet te laat!

Degene die Lucas niet hebben gehoord en er spijtig om zijn. Zij hoeven niet te treuren. Het project loopt nog een hele tijd door. Vele gelden bieden nog vele mogelijkheden. Het zou Lucas en vooral de Burkinezen veel vreugde geven moesten jullie nu nog jullie gaven overmaken. Dit kan altijd op het rekeningnummer van Lucas Steverlynck: 652 9057366-73.
Je kan Lucas in de weekends ook altijd aantreffen op zijn thuisadres: Parkietenlaan 2 te Kortrijk. Treed eens over de drempel van jouw hart en zet de stap. Het zal nooit een verloren pas zijn.

Verder op die lijn

Wij stipten het verleden week reeds aan. Binnen de stuurgroep van de federatie Sint-Amandus en binnen onze parochieraad van Sint-Pius X, hebben wij naar de weekendvieringen – en vooral die op zondag – een duidelijke lijn uitgetekend. Wij willen van de misvieringen levensechte geïntegreerde religieuze momenten maken. Het dagelijks leven, de dingen van de mensen, een stukje van de wereld moet in onze parochiale misvieringen kunnen binnenvloeien. Er ruimte krijgen. Aandacht opeisen. Bekeken worden vanuit een visie, die wij hebben meegekregen van een mens, die ons aller Heer is, Jezus Christus. Wat zou Jezus doen met die vele uitzichten en die vele vragen die onze mensen, onze wereld, zich op vandaag stellen? Dat dit het uitgangspunt moge zijn, het perspectief van waaruit wij ook op een “doordeweekse” zondag, Eucharistie vieren. Een bezinnend feest voor elkeen.