Heilig Vormsel 2007: Plant eens een boom

terug naar overzicht nieuws

vormselwake - vormselviering - het vormsel

Het bleek reeds uit de voorbereiding. De vormelingen 2007 van de Sint-Pius X-parochie waren uit het goede hout gesneden.
Een sterke aanwezigheid op de voorbereidende diensten en activiteiten, keurig gezang onder de stevige leiding van Pieter Mayeur, verzorgde voorzegging en lezing en vooral… veel enthousiasme, inzet en begeestering. Het kon niet anders of 22 april 2007 moest een mijlpaal worden in het leven van onze zesentwintig vormelingen.

Vrijdag 20 april: Vormselwake

De voorbereidingstijd werd bekroond met een laatste gemoedelijk, leerrijk en repetitief samenzijnsmoment. Na de schoolklok van 15 uur werd verzamelen geblazen. Alles moest nog eens fijn, samen met de catecheten op een rijtje worden geplaatst. Toch wel belangrijk voor het goede verloop, laatste inzang van de liederen voor zondag, de juiste opstelling verifiëren, de lezingen nog eens duidelijk reciteren, de offergave-attributen in de juiste volgorde plaatsen, het witte gewaad nog even aanpassen…enz… Allemaal zaken die het grote moment dichter en dichter brachten en de zenuwen wel wat op de proef stelden. Het bleek een vlotlopende algemene herhaling te zijn. Alles en iedereen leek er klaar voor.
Een gezellige boterham (met choco!) vulde de op scherp staande jonge magen. Toen ook dit in orde werd gebracht werd in de kerk samen met ouders en familieleden een vormselwake gehouden. Een laatste inhoudelijke verdieping met gezang en gebed en teksten uit het Evangelie.
Een heel zinnig en gelovig samenzijn. Waardoor de sacramentele waarde van het Heilig Vormsel werd daardoor duidelijk in het licht geplaatst. Voor de vormelingen was zaterdag 21 april, misschien een beetje een “Stille Zaterdag” of de grote stilte voor de sacramentele Storm. Voor de ouders zal het wel niet zo stil zijn geweest, want nog zovele voorbereidingen voor het Grote Feest moesten worden getroffen. Dat weten wij zo uit menigvuldige ervaring.

Zondag 22 april: Vormselviering 2007 Sint-Pius-X

Een heerlijk lenteweer! Veel meer nog: de zomer hing voortijdig in de lucht. Kan er iets heerlijker passen bij een vormselviering. Vreemd toch wel, dat iedereen nog spreekt van de Plechtige Communieviering, daar waar vormselviering zoveel zinvoller en authentieker is dan plechtige communie. Maar ja, laten we ons op zo’n vreugdevolle dag niet in met woordgebruik of zelfs woordgetwist. Daarvoor is de inhoud te diep, te blij en te hoopvol.
Er was reeds een druk geroezemoes vanaf 10u30. Wie er nu zenuwachtiger was, de moeders of de vormelingen zelf, blijft een open vraag.

De plechtigheid startte indrukwekkend. De vormelingen kwamen in processie de kerk binnen. Elk droeg een boompje en tijdens de intocht luisterde iedereen getroffen naar “een brief van God”. Even toch de aanhef ervan:
“Beste Vormeling, ik heb jou zo dikwijls proberen te bereiken door andere mensen heen, door gebeurtenissen heen, maar nu wil ik persoonlijk met je praten via deze brief.”

De religieuze toon was meteen gezet. Een volle kerk luisterde aandachtig mee, vooral ook toen de vormelingen zelf een antwoord naar God toe formuleerden. Het was een van de meest opvallende uitzichten van deze vormselplechtigheid: de persoonlijke inbreng van elke vormeling.

Doorheen heel de plechtigheid liep ook het symbool van het boompje. In een eenvoudige maar diepreikende lezing werd het boommotief uitgewerkt. De groei van de boom die tegelijk verfrissende schaduw biedt en goede vruchten voortbrengt. Een duidelijke verwijzing naar de vormelingen die aan die groei naar volwassenheid zijn begonnen en duidelijk door het Vormsel kracht willen opslaan om die levensweg te verkennen en te gaan.
Vormheer vicaris Koen Vanhoutte trok die symboliek door in een klare en aansprekende homilie. Theologie op de actieradius van de vormelingen. Niet over de hoofden heen. Klare taal kortom.

Het Vormsel

Het grote ogenblik. Een ouder sprak in naam van de vaders en de moeders, de meters en de peters het engagementsgebed uit:
“Bevestig het goede in ons,
en maak ons sterk om ook morgen te doen
wat wij hier vandaag beloven.
Zegen onze gezinnen en houd ons allen in het voetspoor
van Jezus, onze Heer.”

Daarna volgde de persoonlijke handoplegging en de zalving. Per catechesegroep kwamen de vormelingen naar voor, begeleid door de ouders, vormpeter of –meter. Als teken dat zij hun kind verder willen begeleiden, legden zij de rechterhand op de rechterschouder van de vormeling. De vormheer zalfde het voorhoofd met chrisma en sprak de woorden uit:
"Ontvang het zegel van de Heilige Geest, de gave Gods."

Drie catechesegroepen waren er. Annelies en Greet begeleidden de hele voorbereidingstijd: Valerie, Ellen, Tanguy, Maxim, Julie, Charlotte, Viktor, Morgane, Ella en Maximilien.
Annemie nam onder haar hoede: Usha, Vincent, Lars, Eva-Elisabeth, Adelien, Felien en Margot.
Het echtpaar Ann en Dirk kreeg de zorg over: Wouter, Hannah, Jessie, Elke, Laurence, Marjolein, Laurens, Margaux en Sien.

Ik denk dat wij in naam van alle vormelingen, alle ouders, alle peters en meters, alle familieleden en alle parochianen, eens echt onze catecheten mogen bedanken. Dat vele geduldige, ongeziene, verrijkende werk mag eens duidelijk in de brandhaard van onze dank worden geplaatst. Dat is lange-termijn-dienstbaarheid met een hele, grote hoofdletter. Jaren lang zullen die 26 jongeren dit in hun hart blijven bewaren. Dit zijn herinneringen die niet worden uitgewist.
De voorbeden en de tafeldienst werden religieus doorvoeld, verzorgd door de vormelingen zelf. Het Eucharistisch tafelgebed, het Onze Vader en de vredeswens, het waren geloofsontmoetingen die bleven nazinderen. Muzikaal ondersteund door de vormelingen Elke, Laurens en Margaux.
Bij het slot van de viering klonken vanuit de kerk bezinnende woorden van catecheten en ouders. Het maakte indruk.
Als wij niet meer geloven dat het kan – wie dan wel?
Als wij niet meer vertrouwen of houden van – wie dan wel?
Als wij niet meer proberen om van fouten te leren, als wij het getij niet keren – wie dan wel?
Als wij niet meer zeggen hoe het moet – wie dan wel?
Als wij niet meer weten wat er toe doet – wie dan wel?
Als wij er niet in slagen de ideeën aan te dragen, voor een kans op betere dagen – wie dan wel?
Als wij niet meer komen met een plan – wie dan wel?
Als wij er niet voor zorgen dat de toekomst is geborgen voor de jongeren van morgen – wie dan wel?
Als wij onszelf niet dwingen een gat in de lucht te zingen waar zij in kunnen springen – wie dan wel?

De Vormselplechtigheid eindigde met de zending en de zegening van de boompjes. Beter kunnen wij niet besluiten dan met het slotwoord van de vormheer.
Beste vormelingen,
Als slot van deze feestelijke viering, wil ik deze jonge boompjes zegenen. Straks mogen jullie deze boompjes schenken aan jullie ouders, als teken van dankbaarheid.
Misschien kan je samen zoeken naar een gepast plekje om de boom te planten: in een vruchtbare grond, met voldoende ruimte en licht, af en toe wat mest of water. En dat, beste ouders, is precies wat ook jullie zoon of dochter nodig heeft om uit te groeien tot een sterke man of vrouw. Laat dit boompje symbool zijn van hun gelovig groeien, elk op zijn tempo, op zijn unieke manier. Dit groeiproces zal niet steeds zichtbaar zijn, maar zal op het gepaste moment zijn vruchten afwerpen…
Beste ouders, familie en vrienden, beste kerkgemeenschap, mogen we onze vormelingen daartoe steunen in woord en daad.
God zegene en beware je.

Het Vormsel eindigt niet met de vormselplechtigheid. Deze is slechts een aanvangsstimulans, een genade om een lange weg te gaan. Daarin spelen de ouders van de vormelingen uiteraard een grote rol en de geloofsgemeenschap Sint-Pius X wil daarbij helpen. Daarom worden zondag 20 mei en zondag 30 september twee ontmoetingsbijeenkomsten gehouden voor ouders van vormelingen, eerste communicanten en dopelingen, onder het motto: “God zegene en beware je”.
Het worden geen theoretische bijeenkomsten maar werkelijk warme menselijke ontmoetingsmomenten. Neem eens de drempel en wanneer jullie als ouders uitgenodigd worden, zet dan de stap. Het kan meteen een heel belangrijke pas zijn in het mee-gaan met jullie groter wordende kinderen. Jullie horen er zeker nog over.

We noteerden twee reacties van de vormelingen op hun heuglijke dag zo “on the record” opgevangen.
Sien:
Het was een dag vol zonneschijn. Ik was ongelooflijk blij met de aanwezigheid van de ganse familie in de vormselmis. In hun aanwezigheid een nieuw verbond sluiten met God. Het deed deugd.
Laurens:
Ik vond het een enig moment toen de olie op mijn voorhoofd werd gebracht. Ik voelde het als kruipolie in mijn hele lichaam (al jeukte het erg op mijn voorhoofd). Ik vond het een vreugdevol moment en voelde mij al “een stukje” volwassen.