Kunt ge de tekenen van de tijd dan niet duiden?

terug naar overzicht nieuws

enkele kernideeën - domeinen van dialoog - dialoog

Op dinsdag 22 mei om 19 uur hadden de parochieraden van Sint-Elooi en Sint-Pius X en de verantwoordelijken van de Sint-Michielsbeweging, afspraak in het vernieuwde parochiecentrum van Sint-Pius X. Het zaaltje-onder-de-kerk noemt het tot nu toe. Straks (september-oktober) krijgt het een nieuwe definitieve naam.
De samenkomst van de verenigde parochieraden van de Sint-Amandusfederatie had een dubbele bedoeling. Enerzijds op het einde van het werkjaar eens hartelijk dank zeggen voor de inzet gedurende het verlopen jaar. Anderzijds een stevige brok vorming geven. Onze federatie steekt het immers niet onder kerkstoelen of –banken, dat vorming essentieel is voor een kerkgemeenschap in onze tijd. Het is een van de meest blakerende tekenen van deze tijd: nl. dat vorming onontbeerlijk is niet alleen om onze tijd te begrijpen, maar vooral om er als kristen in te werken.
Het was priester Noël die het vormingsgedeelte had voorbereid. Als uitgangspunt daarvoor had hij gekozen: ‘De Verklaringen van de bisschoppen van België’: “Kunt ge de tekenen van de tijd dan niet duiden (Mattheus 16,3b)”. Deze verklaring verscheen in april 2007. Heter van de naald kon dus niet.

Enkele kernideeën

Priester Noël plaatste onmiddellijk de puntjes op de kerk-i. Een duiding meteen van de taak van de priesters en de leken in een hedendaagse parochie- of federatiegemeenschap. Een parochie is niet de eigendom of het bezit van de priester-bedienaars. Het is niet hun gemeenschap, zij zijn “religieuze passanten” die gedurende een bepaalde tijd die gemeenschap begeleiden en steunen en zorgen dat de continuïteit en de toekomst verzekerd blijft. De gelovige blijft het middenpunt van elke parochiale- of federatieve kerkgemeenschap. Priesters – zeker in onze tijd van priesterschaarste – krijgen een eigen specifieke opdracht, die hun kerkgemeenschap in voortdurende dialoog-met-de-wereld moet houden.
Belangrijk vooral is – en dit was het kernpunt van de vorming – dat onze kerk niet overkomt als een voortdurend NEE-instituut. Zij moet een positieve boodschap brengen, vanuit haar evangelische en religieuze eigenheid. Soms wordt dit anders ervaren. Daarom is het echt noodzakelijk in dialoog te durven gaan met onze wereld, met onze tijd.

Domeinen van dialoog

Priester Noël ontleedde daarna de domeinen waarop kan worden gedialogeerd. We geven ze hier summier weer en verwijzen uitdrukkelijk naar de bisschoppelijke verklaring. Echt ter lezing aanbevolen:
dialoog tussen kerk en gezin. Het belangrijkste domein, omdat je daarbij het kostbaarste in de mens raakt. Hier moet het eerste woord van de kerk: een JA zijn. Durven dialogeren over het gezin in zijn meest diverse vormen. Met enorm veel begrip maar vanuit de eigen identiteit. Geen negativisme: “er zijn geen slechte tijden, de tijden zijn wat ze zijn”
dialoog tussen kerk en maatschappij: onze maatschappij is precies zoals onze kerk in volle groei. Onze grote kerkelijke maatschappelijke opdracht is ingaan tegen zinloos geweld en positief meewerken aan de uitbouw van een sociale gemeenschap: denk maar aan initiatieven tegen armoede, begrip en steun aan asielzoekers (Emmanuël-actie in Sint-Michiel). Onze kerk moet daarbij zijn nek durven uitsteken!
kerk en politiek: een delicate dialoog. Maar een kerk die aan de grondslag ligt van de caritas, het onderwijs, de ethica, moet standpunten durven innemen, durven iets zeggen, bv. bij fabriekssluitingen, over ethische thema’s, bij kerkasiel... In deze plurale wereld heeft de kerk “het recht vóór iets te zijn” liever dan zich nukkig in een ghetto terug te trekken. De kerk als dialogant vanuit haar eigen onafhankelijke, maar evangelische opstelling. Durven optreden, dingen zeggen en duiden vanuit eigen identiteit.
kerk en economie: hier kan de kerk in haar concrete gemeenschappen en vooral op wereldvlak alleen maar aan de kant van de zwakken staan.
kerk en diaconie: de missio apostolica, een biddende maar vooral ook handelende kerk midden de noden van mensen.
kerk en media: ons niet verschuilen voor de media. Tegenover de media moeten wij duidelijk tonen wie we zijn en waarvoor we staan. Niet vrezen maar veel geloven, zo kunnen wij onze boodschap ook mediatiek uitdragen. Het blijft belangrijk dat wij permanent ethisch omgaan met de media.
kerk en evangelisatie: geloven in een nieuwe vitaliteit van de Kerk. Als een frisse kerk naar voor durven treden en boodschappen brengen naar mensen die het soms niet echt meer weten. Zovelen zijn immers zoekende.
Priester Noël besloot ludiek maar overtuigd, zijn indruk makende woorden, met een beeld dat insloeg:
“Laat ons geen grollende, brullende Kerk zijn.”
“Laat ons een KWISPELENDE kerk worden, waar niemand, maar dan ook niemand, kan uitgesloten worden.”

Dialoog

Priester Noël wilde het niet bij theorie houden. Er werd levendig gedialogeerd met de aanwezigen. De hoofdtoon was duidelijk: nood aan een open, menselijke kerk, die vanuit godsdienstige kennis en evangelische bewogenheid, een duidelijke, vernieuwende boodschap moet brengen in deze tijd, waarin wij als kerkgemeenschap de tekenen moeten durven ontwaren.
Het sociale gedeelte van de avond (wat dacht je, een natje en een droogje) werd smakelijk en duchtig doorgediscussieerd.
Het zou goed zijn mochten dergelijke initiatieven geregeld en op bredere schaal worden ingericht. Dit was vorming op een verstaanbaar maar toch hoog niveau. Dank je, Noël.