Kinderwoorddienst

Advent 2011

Bekijk op deze pagina het verslag en de foto's.

 

Op weg naar Pasen 2011

Advent 2010

Ons adventsproject had als thema: Seizoen van vrede!
Je kunt het volgen op deze pagina.

Advent is God zoeken en Jezus vinden, het Koninkrijk van God verwachten en zien dat dit Rijk gestalte krijgt in een kind. Met Micha gaan we op zoek naar het kleine en weerloze in de wereld die gewoon doordraait. Ook in de evangelielezingen vinden we dit terug. Er lijkt niets te veranderen, maar toch … Een kind maakt het verschil.

Centraal in dit adventsproject staat de figuur Micha. Eén van de kleine profeten, die te midden van de grote gebeurtenissen een ander geluid laat horen. Hij verzet zich tegen de valse rust die verkondigd wordt. Hoe kan je verwachten dat het allemaal goed komt, wanneer het met anderen slecht gaat, vraag Micha zich af.. Hij ziet de achterkant van de dingen en heeft oog voor mensen die niet mee kunnen komen. Zijn verwachting richt zich niet op het centrum van de macht, maar op de plaatsen aan de rand. Eerder zal het heil uit Bethlehem komen dan uit Jeruzalem. Eerder zal de komst van een kind vrede beloven dan het oprukken van legers.

Micha wordt in dit project getekend tegen een achtergrond van de vier seizoenen. Enerzijds staat de kringloop van de vier seizoenen voor het leven dat telkens maar weer doorgaat. Anderzijds laat de kringloop van het leven ook zien dat in iedere tijd opnieuw geweld de kop op steekt.

Om die kringloop te doorbreken zal een andere tijd moeten aanbreken. We zien uit naar het licht dat niet wordt afgewisseld door duister, maar dat het donker op de vlucht jaagt. Een mens die het kwaad kan weerstaan tot het einde toe. Zal hij het zijn die geboren wordt in onze nacht?

De vier seizoenen keren ook terug in onze adventsster, week na week krijgen de kinderen een sterpunt mee naar huis.

Naar jaarlijkse traditie hebben we ook weer een projectlied dat nauw aansluit bij het thema “seizoen van vrede”.

Magda en Els

September - oktober 2010

De foto's en het gebed van de kinderwoorddienst tijdens de maanden september en oktober 2010 vind je op deze pagina.

Ons veertigdagenproject: WONDER BOVEN WONDER

Op 21 februari zijn we in de kinderwoorddienst gestart met het veertigdagenproject. Samen met de kinderen gaan we op weg onder het thema "wonder boven wonder".

Zondag na zondag lazen we een stuk uit de exoduslezingen en we projecteerden die op onze tijd.

Om ons project naar de kinderen toe te visualiseren baseerden we ons op de openslaande deuren van het Baptisterium in Florence, op deze deuren zijn afbeeldingen te zien van Bijbelverhalen. 1x per jaar gaan deze deuren open en wel op de paasnacht om de gelovigen door te laten om gedoopt te worden.

Op onze doos, die deze deuren voorstelt, werd links de afbeelding aangebracht die de exoduslezing van die week voorstelde en rechts kwam de foto die verwijst naar onze tijd.

Met Pasen gingen de deuren van onze doos open en werd het wonder onthuld…

Volg ons project week na week op deze pagina.

Tot ziens in de kinderwoorddienst,

Magda en Els

Voor de allerkleinsten is er iedere zondag om 11.00 uur een passende kinderopvang in “’t Trefpunt”.

Advent 2009 in de kinderwoorddienst

Dit jaar was het thema van de advent: de hemel geeft de aarde stem. Je leest er alles over op een aparte pagina.

Waar gaat je hart naar uit? (15 november 2009)

De evangelielezing vertelt over Jezus die leert op het tempelplein. Hij laat zien dat mensen op verschillende manieren God dienen. Zoals de schriftgeleerden, die er eerder op uit zijn gediend te worden, dan zelf te dienen. Tegenover de schone schijn en de eigendunk van de schriftgeleerden stelt Jezus het gedrag van een arme weduwe, die maar 2 muntjes geeft. Maar dat is wel haar levensonderhoud, ze riskeert een onzeker bestaan. Dit offer kost haar iets.
Deze manier van dienstbaarheid krijgt daardoor een bijzondere waarde.

Dit contrast maakt duidelijk dat je in je houding en handelen keuzes maakt, die verraden waar je hart naar uit gaat. Hoeveel risico durf je te nemen in je vertrouwen op God, hoe ben je dienstbaar?

Franciscus van Assisi spreekt nog steeds tot de verbeelding als mens die daarin evenals de weduwe heel ver ging. Hij nam afscheid van alle rijkdom die hij had en die hem een goed leven bracht. Juist de weg van de armoede bracht hem dichter bij het geheim van God.

Samen met de kinderen reconstrueerden we a.d.h.v. tekeningen het levensverhaal van Franciscus van Assisi en bespraken we hoe wij als kleine gelovigen kunnen leven naar zijn voorbeeld. Tevens maakten we kennis met zijn zonnelied. Een lied dat de kinderen nog beter kennen als het lied Laudato Si. Nadat we het samen gezongen hadden in de kinderwoorddienst, werden we door Pieter uitgenodigd om het lied samen met onze vormelingen mee te zingen in de kerk, of hoe verschillende werkingen op onze parochie samensmelten!

Bekijk hier het levensverhaal van Franciscus
en hier het Zonnelied.

Magda en Els

Lieven was te gast in de KWD

Lieven is een levenslustige 50-er die werkt in de WAAK en woont in een flat in de Gentsestraat te Kortrijk. Hij krijgt de woonondersteuning door het dienstencentrum “De Branding”. Lieven geniet van het leven en wil zo zelfstandig als mogelijk aan alles deelnemen, wel wetende dat hij een grote gezichtsbeperking heeft.

Zijn vraag naar “help” me ook deel te nemen aan de maatschappij, was het uitgangspunt van de kinderwoorddienst. Hij getuigde aan de kinderen waarom hij bij het binnenkomen telkens zijn ogen gaat aanraken met gewijd water: “Ik vraag Jezus om me te helpen met mijn zieke ogen”.

De kinderen luisterden met grote meelevende oren. Ze waren erg betrokken bij de uitleg over het gebruik van de witte stok en de mogelijkheden die Lieven nu krijgt om “alleen” op stap te gaan. Natuurlijk was iedereen dol enthousiast om met die witte stok de trap op en af te mogen. Maar eerlijk zoals kinderen zijn, gaven ze volmondig toe: dit is niet makkelijk – Lieven je let toch goed op hé. Het lezen met het vergrootglas maakt het Lieven toch wat comfortabeler om een gewoon getypt blad te lezen – toch moet hij dicht blijven kijken, maar alles wordt toch groter. En gelukkig klonk het dat er ingenieurs zijn die ook een vergrootglas hebben gemaakt met een lichtje. Zo kan Lieven makkelijker lezen als het donker is of wordt.

En ook Lieven leest graag de krant en volgt de actualiteit. Wel, knappe mensen hebben een daisy-player gemaakt, waarin je diskettes kunt steken. Die recorder kan onthouden waar je stopte bij het beluisteren van de krant. Maar ook leerden de kinderen dat dit alles maar kan dank zij de inzet van vele vrijwilligers die ervoor zorgen dat er driemaal in de week een ingesproken krant bij de mensen in de brievenbus valt.

Eigenlijk was het kindermoment te kort, want zowel de kinderen als Lieven hadden mekaar nog heel veel te vertellen en te vragen. Alvast aan Lieven bedankt voor zijn eerlijke getuigenis, ook bedankt aan de kinderen omdat jullie Lieven de kans gaven om zijn verhaal te vertellen.

Els van de KWD

Verslag 30 augustus, 13 september

Op zondag 13 september sloten we het feestjaar 50-jaar Sint-Pius X af. Omdat het in dit weekend van het feest van de kruisverheffing was – was dit ook het thema van de viering. Voor ons allen een niet gemakkelijke uitdaging om er een kinderwoorddienst rond te bouwen.
En toch gingen we op tocht.
Zondag 30 augustus 2009 vertelden we het verhaal van Mozes en de koperen slang uit Numeri 21,4-9.
Zondag 13 september vertelden we het verhaal van Jezus en Nikodemus en hadden met hen een gesprekje over het kijken naar het kruis van Jezus. Waar doe je dit – waarom doe je dit – waar hangt het kruis – wat denk je als je ergens een kruis ziet hangen - …? In de tekening vonden de kinderen een aanzet om voorbeelden te geven waarom misschien ook zij, net als het kindje dat de tekening ooit heeft gemaakt: hartjes zou plaatsen tussen zichzelf en Jezus. Jezus ziet graag de mensen en waarom zien “mensen graag Jezus”.

Handen voor Johan en Lode

Heer Jezus,
wij bidden vandaag voor Johan en Lode.
Je hebt hen geroepen om heel dicht bij U te zijn,
om uw verhalen aan de mensen door te geven en
om binnenkort voor te gaan in de misviering, net als onze priesters!
Geef hen kracht, lieve Heer, om altijd verder te doen!

Als schakel binnen de gemeenschap vonden we het belangrijk om ook met de kinderen ons biddend steentje bij te dragen aan de diakenwijding tot het priesterschap van Lode en Johan. Aan de kinderen hebben we verteld welke belangrijke stap deze 2 mensen woensdag 24 juni 2009 zetten. We legden de link met belangrijke stappen die kinderen in hun leven zetten. In een gesprekje vertelden de kinderen van wie ze welke steun kregen. Samen zochten we hoe wij als vrienden van Jezus met onze handen kunnen tonen of zeggen: Johan en Lode we staan achter jullie we steunen jullie op onze manier met ons gebed.

We kunnen een biddende kring vormen - we kunnen onze handen openen tijdens het bidden - misschien kan er iemand hen een kruisje geven - een knuffel - een goeie duim omhoog steken - wuiven - applaus geven - een tekening maken - iets maken met onze handen - een geschenkje geven - een schouderklopje geven... Omdat dit niet alleen bij woorden zou blijven gingen we met de kinderen daadwerkelijk aan de slag : we tekenden ieder ons handje over en schreven er onze naam in.

De uitgeknipte handen vormen nu een grote cirkel: Johan en Lode we staan om je heen - en de goeie dingen met onze handen gaan mee op weg met jullie.

We hopen dat de kader ergens een plaatsje krijgt waar jullie vaak voorbij komen en dat hij steeds een knipoog mag zijn van die jongste Jezusvrienden naar jullie toe.

De Kinderwoorddienst in de Mariamaand

Ook voor kinderen is de meimaand Mariamaand. Trekt Maria voor jonge christenen enkel hun aandacht in de meimaand?

Bekijk hier de teksten en foto's van de KWD in de meimaand

Met de Kinderwoorddienst op weg naar Pasen

Tijdens de zondagen van de vasten gingen we aan de slag met “het geheim van het leven en sterven van Jezus”. Elke zondag vertelden we het verhaal van mensen die heel verrassende ervaringen hebben met God. We probeerden de verhalen zo te brengen naar de kinderen dat ze in die verhalen hun eigen wereld herkennen en een uitdaging krijgen om met dit geheim die week op stap te gaan. Zodat ook zij de vraag kunnen beantwoorden: "Wat is jouw geheim van waaruit je leeft." Ook konden de kinderen ervaren dat ze niet altijd het geheim kunnen ontrafelen maar er toch kunnen vanuit leven.

Bekijk hier de teksten, tekeningen, foto's en videoclips van onze zoektocht naar de geheimen van de vasten.

De kinderwoorddienst tussen Kerstmis en de veertigdagentijd

Lieve God,
Jezus heeft ons de blijde boodschap gebracht.
Wij vragen U, leer ons luisteren naar mensen die de boodschap brengen en leer ons ook aan onze vriendjes over Jezus te vertellen.
Wij danken u God!

(vredesgebed van zondag 18 januari)

Lieve God,
Dank U wel dat er mensen zijn die vertellen dat u van alle mensen houdt,
wie ze ook zijn en waar ze ook wonen.
Wij danken u voor alle woorden van troost! Amen

(vredesgebed van zondag 1 februari)

God, soms weet ik niet goed wat te doen en voel ik mij een beetje als een melaatse.
Laat Jezus dan zijn hand naar mij uitsteken en mij voelen dat Hij van mij houdt!
Dank u God!

(vredesgebed van zondag 15 februari)

Josefien steekt de kaars aan voor alle kinderen die net als zij en Stiene dit jaar hun eerste communie doen. (foto links)
Elise steekt een kaars aan voor alle kinderen die net als haar broer Laurens dit jaar hun heilig vormsel ontvangen. (foto rechts)

De weg van de kinderwoorddienst naar Kerstmis toe: een verhaal van geloof

Vier weken lang zijn we met heel veel kinderen op stap gegaan met onze lantaarn. Zoekend naar Kerstmis 2008. Week na week kregen wij een “uitdaging” mee op onze weg. Het symbooltje aan elke lantaarn hielp er ons oog voor te hebben om “licht” proberen te zijn. Ook kinderen kunnen in hun leefwereld “waakzaam zijn” “voetje voor voetje stukje zijn van Jezus” “moeten ook met heel veel moed herbeginnen” en “durven ja zeggen tegen iets dat niet gemakkelijk is”.

Zo werd Kerstmis ook voor de kinderen en het gezin een feest waar iedereen er aan denkt dat het uiteindelijk gaat om de geboorte van Jezus. Zo stelden wij onszelf en de kinderen de vraag of er in onze gezinnen met Kerstmis echt plaats is voor Jezus.

Zowel in de Kerstavondviering als in de woorddienst met Kerstmis stonden twee verhalen centraal. In het verhaal van het licht vertelden wij hoe in de vier huizen van de Vredestraat, het licht uitging, omdat er iets fout liep. Gelukkig ging de lantarendrager op stap door deze straat en stak overal opnieuw het licht aan, met de vlam van hoop. Hij deed ons opnieuw zien dat Jezus ons steeds weer kansen geeft.

Het kerstverhaal brachten de kinderen van het vijfde leerjaar van de Sint Pius X-school in een sfeervol toneeltje. In geen enkele herberg was er plaats voor Jozef, Maria en de kleine Jezus. Enkel een stal. Is zijn huis daarom misschien de hele wereld geworden?

Graag willen we nog twee warme kerstwensen doorsturen. Een wens aan alle kinderen die ‘graag’ naar de kinderwoorddienst komen en zo, week na week, een ‘lichtje’ willen zijn. Een lichtje zijn door te luisteren naar Jezus’ verhaal, erover na te denken, te vertellen en met deze ‘boodschap’ op stap te gaan, thuis, op school en overal waar deze jonge mensen komen.
Een wens aan alle ‘grote’ mensen die op één of andere manier een ‘lichtje’ zijn voor de kinderwoorddienst. Warme kerst- en nieuwjaarsgroeten.

Els, Magda en Annemie

Klik hier om onze adventstocht te volgen.

---

Allerheiligen – Allerzielen bij de Kinderwoorddienst

Heb je al eens aandachtig naar het liedje van Marileen en Alexander van Samson en Gert geluisterd? Wel, met de kinderen deden we dit en ontdekten dat het liedje over afscheid ging. Afscheid nemen van… Ja, ook kinderen weten hierover mee te praten en kunnen hierover ook nadenken.
Nadat we samen hierover hadden gepraat en verteld hoe we ons daarbij voelen. Waarom we bidden voor mensen die overleden zijn, en waarom we ook mogen bidden voor zij die droevig zijn, staken we de handen uit de mouwen.
Samen hebben we een herinneringsvaasje gemaakt.
Er werd een band met traantjes en blije gezichtjes om het vaasje gekleefd. De traantjes doen ons denken aan het verdriet dat we hebben omdat mensen die we graag zagen, gestorven zijn. De blije gezichtjes doen ons denken aan de leuke momenten die we samen met hen die gestorven zijn, mochten beleven.
Er werd een kaarsje in het vaasje geplaatst: dit laten we branden en zo denken we aan de hemel waar onze overledenen het nu goed hebben. Ze zijn heel dicht bij Jezus. Een reeds uitgeknipte bloem werd over de hals geschoven. Met die bloem willen we tonen dat we de mensen die overleden zijn, heel graag blijven zien en ze een plaatsje hebben in ons hart. Zo tonen we echt dat we hen nooit vergeten.
Wij hopen dat dit herinneringsvaasje thuis een plaatsje kan krijgen, zo denken we niet alleen het voorbije weekend aan de mensen die gestorven zijn, maar krijgen ze iedere dag een plaatsje in ons hart.
Els, Magda en Annemie

Kinderwoorddienst in de bres voor onze zieken

De kinderen vonden dat ze ziekenzondag niet zomaar konden voorbij laten gaan. Aldus koesterden de kinderen reeds enkele weken een groot geheim: ze waren aan het werken aan een verrassing voor de mensen van de Lydiagroep (op de foto ontvangen dames van de Lydiagroep en diaken Dirk, de wenskaarten van de kinderen voor de zieken). Waren we dan de knutseltoer aan het opgaan met de kinderwoorddienst? Nee en toch… een beetje JA! Vanuit het evangelieverhaal, zondag na zondag, bleven we met de kinderen stilstaan bij “wat is ziek zijn?” – “wat voelen de mensen dan?” – “wat kunnen bezoekers betekenen voor zieke mensen?” Allemaal vragen die ook, al is het geen leuk onderwerp, toch tot de leefwereld van kinderen behoren. Zelf hebben ze al wel kunnen ervaren wat pijn hebben betekent. Of misschien nog pijnlijker dan de pijn zelf, niet in je eigen bed kunnen slapen. En één of meerdere nachten te moeten nablijven in het ziekenhuis zonder mama. Omdat kinderen vaak zeggen: “wij willen een lichtje zijn voor zieke mensen” dachten we: dan doen we het samen op kindermaat. We nemen dat wat kinderen graag doen, leuk en plezant vinden en wij maken er iets haalbaars van. En zo zijn we bloemetjes gaan kleuren. Die kleurbladen werden raampjes voor op een wenskaart en dappere schrijvers grepen naar de pen en zorgden voor de keerzijde.
Nu hopen we dat de mensen van de Lydiagroep op hun bezoekjes in de ziekenhuizen de “zon van de kinderen” kunnen laten schijnen bij mensen die verdrietig of een beetje eenzaam zijn.
Alvast aan iedereen die een beetje kostbare tijd schenkt aan de zieken.
Bedankt.
De vele kinderen.

Mariamaand in de kinderwoorddienst

In de Meimaand stellen wij Maria centraal. De eerste kinderwoorddienst hebben we met de kinderen gepraat en nagedacht rond het “Wees gegroet”. De tweede kinderwoorddienst keken de kinderen met grote ogen toen de paternoster en het tientje werd boven gehaald. De derde week gingenwe naar de bomkapel. Lees meer en bekijk de foto's.

Palmzondag

Zoals in het overgeleverd verhaal trokken de kinderen met wuivende palmtakken mee de kerk binnen. Daarna werd, via een diareeks, afgewisseld met samenzang, een Palmbezinning gehouden. Lees meer en bekijk de foto's.

Diaken worden en zijn

Op 2 maart 2008 was er een feest op onze parochie. Dirk Deceuninck wer die dag door de bisschop tot diaken gewijd.
Daarom werkten we vier weken met het thema ‘Diaken worden en zijn’. Bekijk de uitwerking van dit project

Sporen van licht

In de advents- en kerstperiode gingen we op zoek naar sporen van licht. Licht in de duisternis van ons alledaags bestaan. Wij wilden uitkomen bij het licht van het kerstfeest om met dit licht in onze lantaarn op te stappen tot Lichtmis 2008. Zo kozen we er met z’n allen voor, om spoorzoeker te worden. Zondag na zondag mocht er op onze lichttrap een kaarsje meer branden. De kleinsten was het hun taak dit licht te laten branden terwijl we met de ganse groep een passend versje zegden. Daarna zongen we ons projectlied. Telkens ging het over het spoor dat ons zal helpen om een stukje verder op de rots te gaan waarop de lichtladder ligt. Bekijk het verslag en de foto's van onze sporentocht.

Een namiddag op stap met muizen

Op het parochiefeest van 25 november verzorgden de Kinderwoorddienst en de Kinderoppas in samenwerking met de K.S.J. de kinderanimatie. Bekijk het verslag en de foto's.

Wierook

Al een tijdje merken de kinderen dat dit symbool meer aandacht krijgt en een waarde heeft. Maar wat?
Samen bespraken we de momenten in de weekendviering waar Priester Geert of Priester Noël wierook gebruiken. Zo ontdekten we dat er wierook wordt gebruikt als teken van “eren” en dit wil zeggen, je bent belangrijk, het is een belangrijk moment, het is een belangrijk “iets”, bv. het evangelieboek dat wordt aangenomen en bewierookt.
Christof kwam het wierookvat uit de kerk tonen. We zagen geen vuur maar wel rook. We bemerkten ook dat de rook omhoog dwarrelde. Ja, als er een kaars brandt bij het bidden, dan weten we dat Jezus’ licht bij ons is. Als we wierook omhoog zien stijgen, dan weten we dat dit net zoals bij het bidden is: daar gaat ons gebed naar Jezus, God en Maria in de hemel. De wierook gaat ook daarheen om iedereen te eren.
Nu weten we dat dit een belangrijk gebaar en symbool is, dat het niet zomaar om een beetje een “rare” parfum gaat die niet iedereen van de kinderen weet te smaken.

Je naam staat in de Palm van Gods hand

Een nieuw sms-berichtje verscheen op onze kinderwoord-GSM. Samen gingen we erover in gesprek.
De belangrijkste woorden in deze zin waren voor ons ‘Je naam’ – ‘de Palm van Gods hand’.
We vonden dat wij allen met ons doopsel kinderen van God werden. Zo kende de Heer onze naam. En behoorden we tot zijn grote familie. Maar blijft het daarbij ? Nu moeten ‘wij’ er zelf voor kiezen. Bij het doopsel deden pa en ma dat voor ons.
Je kan zeggen ‘ja’ en stilletjes op je stoel blijven zitten.
Je kan zeggen ‘nee’ en proberen iedere dag kind van God te worden.
Hoe kunnen we dit nu doen?
Helpen zonder dat het ons gevraagd wordt, lief zijn voor iemand die verdrietig is, een bezoekje brengen bij opa, oma of de buurvrouw die alleen is, naar de kinderwoorddienst komen om meer over Jezus te leren, een gebedje schrijven en dit regelmatig zeggen in je gebedshoekje, ’s morgens zeggen: “Jezus je bent mijn vriend”.
Om hieraan te blijven denken kreeg iedereen een hand met de foto van de kinderen die de laatste weken in de kinderwoorddienst kwamen. Daarmee willen we zeggen: we zijn allemaal één grote vriendengroep die Jezus graag ziet. We willen over Hem leren en tonen aan de mensen om ons heen dat we zoals Jezus willen leven.
Iedere week staat de grote hand nu ook in ons gebedshoekje naast het kruisbeeld en het gewijd water. Zo denken we ook aan de kinderen die er deze week niet bij konden zijn.

Broers en zussen varen mee naar zondag 13 april 2008

Met de broertjes en zusjes van de vormelingen zochten we hoe wij onze broer en zus kunnen ‘dragen’ naar 13 april 2008, dag van hun heilig vormsel. Bekijk de foto's en lees het verslag.

Het kruisteken / Levend water

Vaak vragen kinderen ons “en waarom doen Priester Geert en Priester Noël nu dit… of dat… of als we… dit of dat zeggen in de kerk, wat bedoelen we daarmee?”
Daarom hebben we nu het initiatief genomen om doorheen het werkjaar 2007-2008 af en toe bij hun belangrijke vragen stil te staan.
In die kinderwoorddiensten krijgen de kinderen op “de kinderwoorddienst gsm” een berichtje. Dit berichtje draagt in zich een echt grote boodschap.
Zo vonden de kinderen de eerste keer de boodschap: “daar waar twee of meer in mijn naam samen zijn, daar ben ik in hun midden”

Bekijk de foto's en lees het verslag van de kinderwoorddiensten waarin we werkten rond de thema's "het kruisteken en "levend water".

Ruilen met Miguel

Els stuurde ons een verslag over de kinderwoorddienst waarin gewerkt werd met het liedje 'Ruilen met Miguel' van Elly en Rikkert. Lees het verslag, de tekst van het lied en bekijk de foto's.

Gelukgewenst!

In de kinderwoorddienst maakten de kinderen wenskaarten.

---

Artikelen uit 2007:

• Met de kinderwoorddienst op weg naar Pasen
• Kinderwoorddienst in de maand mei
• Het lege stukje - het verhaal van de gelukkige gelukzak