Gastvrijheid...

parochiale dienstbaarheid - zuster Denise - zuster Noëlla

terug naar overzicht rubriek "Even voorstellen"

Ontelbare malen betrad ik reeds de statige binnenplaats van het Onze-Lieve-Vrouw-Hospitaal en toch ben ik nog telkens getroffen door haar harmonische schoonheid. Die ruimte ademt tegelijk rust en levendigheid uit. Stil bezinnend en toch vitaal sprekend. De meest intimistische en meteen oudste plaats van Kortrijk.
Maar daarbij blijft het niet. Als je binnengeleid wordt in het klooster van de Augustinessen beklijft de religieuze sfeer je nog meer. De sereen-klassieke kloostergang, de oud-gezellige ”parloirs”, de ruime kunstvolle bisschopszaal, dempen jou tot stille beschouwing. Het zijn te ongekende parels in het Kortrijkse “gelovig” leven. En midden die stilte, de blije gastvrijheid van de zusters. Het is niet te verwonderen dat het oude Vlaamse woord voor kliniek of hospitaal, gasthuis was. In het woord gast steekt het echte hart van dit klooster, waar de zusters zich in de kringloop der eeuwen gewijd hebben aan de gastvrije zorg voor de zieken.

Zuster Francisca, de overste van de kloosterorde, bracht mij naar een volledig in prachthout uitgewerkte spreekkamer en daar troffen wij ze aan: Zuster Denise en Zuster Noëlla.
Alhoewel het Onze-Lieve-Vrouw-Hospitaal net over de Leie ligt, kijkt het toch uit op de beide parochies van de Sint-Amandusfederatie: Sint-Elooi en Sint-Pius X. Het zijn onze naaste buren en van goede buren moet je het hebben. Zo zijn Zuster Denise en Zuster Noëlla kerkelijk dienstbaar op de Sint-Pius X-parochie.

Parochiale dienstbaarheid

Elke dinsdag- en vrijdagmorgen, tussen 9 uur en 11u30 kan je de zusters aantreffen in de pastorie van Sint-Pius X in de Sint-Elooisdreef 19 (wel een gelukkig naamtoeval). Zij vormen – om een profaan woord te gebruiken – de permanentie. Parochiepriesters kunnen nu eenmaal niet overal tegelijkertijd zijn en toch moeten zij altijd bereikbaar blijven. In tijden van schaarsere priesterroepingen moeten dus kerkelijke netwerken worden gevormd, waardoor het kerkelijk weefsel intact en altijd aanwezig blijft. Beide zusters helpen daartoe op onze parochie. Zij verwittigen bij dringende noodzaak priester Geert of de diakens, zij ontvangen zovele parochianen voor praktische maar noodzakelijk geloofsschikkingen: afspraken voor doopsel, informatie over vormsel, inlichtingen bij sterfgevallen en begrafenissen, hulp bij kerkelijke paperassen, het bijhouden van de telefoongesprekken en zovele andere praktische zaken. Zij treden niet op in de plaats van de priester. Hun opdracht is verwijzen naar… De verwijsfunctie is immers in onze soms zo complexe wereld meer dan noodzakelijk. Hun belangrijkste taak is echter…er zijn voor de mensen, die hen op dit ogenblik nodig hebben; er zijn met een warm, gastvrij hart. En juist in dit gastvrije trekken zij hun hospitaal-traditie caritatief door.

Even voorstellen: Zuster Denise

Zuster Denise, juist tachtig geworden, is een authentieke Kortrijkse. Uit de Oudenaardsesteenweg waar de Kortrijkse familie Delobelle, die een grote houttraditie heeft in onze regio, woonachtig was. Voor haar kloosterintrede in 1948 was het meisje Denise behulpzaam in het huisgezin en ‘op het bureau’ van schrijnwerkerij Delobelle. Haar vader deed heel wat schrijnwerk voor het Hospitaal. Denise kwam daar regelmatig aan huis voor de zaak. God wilde blijkbaar echter meer en riep Denise definitief naar haar “tehuis”. Het meisje Denise werd en blijft tot op vandaag Zuster Denise. Vanaf dan vlogen de jaren in zorgende dienstbaarheid voorbij. Noviciaat, verpleegsteropleiding in het Sint-Niklaasinstituut, ongetelde uren in de chirurgieafdeling, later op Interne B en dan zovele jaren alom tegenwoordig als logistieke verantwoordelijke in de Nieuwe Lente in Heule. Dit allemaal ondersteund door en doordrongen met de spiritualiteit van de Augustinessen. Een leven vol religiositeit en verdiepte zorgverlening. Jaren in dienst van Hem en de mensen. Lijkt pensioen dan niet te bestaan in het kloosterleven? Toch wel, reeds volle vier jaar bij Zuster Denise, maar dan als een vorm van zich-blijvend-inzetten-voor-de-anderen. Zuster Denise doet dat nu voor onze parochie. “Ach, schrijf daar niet veel over, zoveel houdt dat ook weer niet in” zegt zij om het gesprek te besluiten. Wij hebben haar bescheidenheid niet beluisterd. Wij vonden dat zij wel even uit haar ingetogen schaduw mocht treden. Recht het Sint-Pius-zonnetje in.

Nu: Zuster Noëlla

Ook Zuster Noëlla is echt Kortrijkse. Uit de Meensesteenweg. Een telg uit de gekende Overleise familie Van Houbergen. Zuster Noëlla is dus geboren en getogen binnen onze federatie. Of wij er trots op zijn!
Zuster Noëlla deed haar intrede als zuster in het jaar 1969. Zij was toen 31. Elke roeping heeft zo zijn eigen verhaal. Ook die van Zuster Noëlla. Zij hielp thuis in de zaak en was als jong dynamisch meisje, als vrijwilligster, actief in het Rode Kruis. Toen ze daarvoor een stage moest lopen, vroeg ze om dat in een Kortrijkse kliniek te mogen. Het werd het Hospitaal. Ze deed er haar stage, met veel enthousiasme. Met zoveel, dat ze vroeg om er te mogen blijven werken. Dat gebeurde maar… nog zoveel meer. Hier greep Hij in en Noëlla werd werkneemster bij God. Voor het leven.
Een kloosterleven in de zorgsector, al lijkt het soms oeverloos rustig en beschouwend, is tomeloos druk. Eens het noviciaat voorbij – precies zoals bij Zuster Denise – opleiding tot verpleegkundige en daarna ongeremd in tijd, de operatiezaal, de Spoed, daarna zorg in het Woon- en Zorgcentrum in de Condédreef, daarbij nog verantwoordelijkheid voor het Mortuarium in het Hospitaal, dit alles op een achtergrond van verdieping, gebed en bezinning.
En zeker niet vergeten, want dat ligt heel diep in het hart van Zuster Noëlla, haar inzet in Kisantu (Congo) binnen het missiewerk Virgo Fidelis. Het missiezendingswerk van het bisdom Brugge. Verschillende keren is Zuster Noëlla daar al voor enkele maanden geweest. Werken in de verpleging, de operatiezaal, de materniteit. Zuster zonder grenzen zijn. Een stukje droom die telkens werkelijkheid wordt wanneer Zuster Noëlla naar Kisantu kan vertrekken.
Maar nu is zij nog op Sint-Pius X en daarover eindigt zij het gesprek met volgende bedenking: “Hier – en zeker op Sint-Pius X – zijn wij in vergelijking met vele andere gelovige gemeenschappen nog verwend. Maar toch wordt het ook hier bij ons nodig dat wij een lekenstructuur opzetten naar de toekomst toe. Mensen ‘bemachtigen’, winnen voor Kerkwerk, dat zal de wissel voor onze verdere Kerkopbouw moeten zijn. Wat wij op vandaag doen op Sint-Pius X wil daar een klein voorbeeld en een kleine bijdrage toe zijn”.

Zuster Denise, Zuster Noëlla, Zuster Francisca en medezusters, bedankt voor jullie werk, dat al eeuwen lang de Kortrijkse gemeenschap draagt!