'Het'

Het staat er wat verlegen bij. Een beetje eenzaam. Een tikkeltje treurig. Precies als een frele verschoten boom, die moeite heeft om de nieuwe lente te halen. Een achtergelaten makker uit betere tijden.
Velen lopen hem achteloos voorbij. Een relict, dat bijna geen aandacht meer krijgt. Of althans – naar sommigen beweren – te weinig. Nochtans hij wenkt de gelovigen bij het binnengaan. Heel discreet. Met slechts een opgekleefd vergeeld kartonnetje met één simpele blikvanger: 0,20 €.
Ja, hij is het. Het offerblok. Robuustheid uit de tijd van het “rijke roomse leven”.

Ik ben hem ook niet altijd echt trouw gebleven. Nu en dan heb ik hem eens stiekem uit mijn oogveld gestruind. Eerder een struikel- dan een offerblok.
Zondag laatstleden had ik nog wat gedrenteld in de kerk na de H. Eucharistieviering. Ik was ongeveer de laatste man naar buiten toe. Yvette, trouwe suppoost, was het offerblok aan het openen. Ik blikte er even beschroomd in. En schrikte. Te veel bruin, te weinig goudkleur vulde de offerblokbuik. Toen viel ook mijn 20 eurocent. Ook ik was vergeten mijn “zondagse” kerkbijdrage, binnenkomend, te deponeren. Je hebt immers reeds zoveel om het hoofd. Pogen op tijd te komen in de Mis, kennissen en vrienden groeten, misboekje in ontvangst nemen, even ad valvas de berichten laten voorbijflitsen, stoel opzoeken …blij, je bent goed neergezeten voor wat komen gaat. Alleen het offerblok heb je troosteloos achtergelaten. Tussendoor jouw geldbeugel nog even uitdiepen, openmaken… toch vervelend. En daarbij geen zorg, straks komt ook nog de omhaling voor de parochiale werken…

Alle gekheid op een eurostokje en even nuchter terug. De offerblokbijdrage gaat, de laatste tijden, gevoelig achteruit. Slechte wil ? Daling van de koopkracht ? Nog altijd heel verlate reacties op de euro-invoering ? Groeiende zuinigheid bij de gelovigen ? Nee, dat alles is het met grote ‘wetenschappelijke’ zekerheid niet. Het is…, ja wat is het ? Een beetje – denken wij – een vervaagde traditie en ook wat ‘optimistisch’ en ‘opportunistisch’ denken dat de kerkomhaling het allemaal wel dekt. En zo is het… jammer genoeg niet. Want de ‘doelstellingen’ (wat een plechtig woord) liggen anders. Even verduidelijken.
De kerkomhaling is bestemd voor de parochiale werken: bloemenversiering, religieuze symbolen, kinderwoorddienst, gelovigenbijeenkomsten, … en noem maar op. Dus alles wat de parochiegemeenschap religieus en sociaal nog optimaler kan uitbouwen.
De offerblokinkomsten vormen een ondersteuning voor de gelden die de Kerkraad krijgt voor de eredienst en het onderhoud van de gebouwen… kortom, voor wat juridisch haar taak is. Die gelden kunnen natuurlijk niet alles spijzen. De gelovigen moeten ook hun euro of eurocenten in het bakje doen, om het geheel rond te krijgen en daarvoor staat het offerblok er.

Laat ‘het’ dus niet verkwijnen. Het aangenaam lichte getinkel van vallende eurocenten in de offerblok moet een vertrouwd geluid kunnen blijven. Treurnis kan terug blijheid worden voor het eenzame offerblok… en de kerkfabriek (foei, wat een economisch woord !) zal er heel blij om zijn. En voor 20 eurocent of (doe gerust) meer, nog iemand blij kunnen maken. Waar vind je dat nog ? Het is gewoon ‘een hartelijke gewoonte’ terug invoeren. De parochiale gemeenschap kan er alleen maar wel mee varen. Even allemaal goede intenties maken en in het oog, wordt terug in HET hart.

Grote dank met een grote glimlach.