Stille en ongeziene vrijwilliger: André Vanmarcke

Onze parochie zou niet zijn wat zij is, zonder de vele vrijwilligers “die de kave recht houden”. In het Europees jaar van de vrijwilliger willen wij regelmatig de schijnwerper richten op deze vrijwilligers die zoveel ongezien werk verrichten. Die in de lommer onverdroten en belangloos hun inzet kwistig rondstrooien. In dit artikel zetten wij even André Vanmarcke in het vrijwilligerszonnetje.

Zo begon het…

André werd geboren op 10 november 1940 te Sint-Eloois-Winkel. En… diep in zijn hart is hij Winkelnaar gebleven, al is hij daar al 45 jaar geleden vertrokken. Geboortegrond blijft altijd een stukje leven in het hart en het lichaam van elkeen. André was de vijfde telg uit een gezin van zeven kinderen. Zes zonen en gelukkig… de zevende spruit een dochter. Het was voor moeder en vader Vanmarcke hard werken geblazen op het kleine landbouw- en vlasbedrijf om de vele monden te voeden. Uiteraard moesten ook de kinderen in hun vakantietijd aan de slag op de kleine boerderij, dicht bij Steenbekebos, op de grens van Gullegem en Winkel-Sint-Elooi.
André liep in de oorlogs- en naoorlogsjaren school in de Gemeentelijke Lagere Jongensschool in Winkel. Na het lager onderwijs volgde twee jaar Sint-Jozefsinstituut te Kortrijk. Elke dag met de fiets heen en terug. De vlijt zat er vroeg in bij André.
Na het Sint-Jozefsinstituut volgde drie jaar leercontract voor de opleiding tot slager. André deed dat graag en prachtig en na het behalen van zijn diploma in het toenmalige pre-vormingsinstituut, trad André in het volle arbeidsleven. Hij was slagersgast bij verschillende gerenommeerde slagers waaronder de toen zeer gekende slager-charcutier-restaurateur Buysse op de Grote Markt te Kortrijk. André zou het slagersberoep echter niet verder blijven uitoefenen. Inderdaad Cupido en de liefde beslisten er anders over.

Een nestje bouwen…

Via zijn nicht die gehuwd was met de broer van Lena, ontmoette André zijn Lena. Liefde hing in de lucht en in 1966 kwam er een huwelijk van. Lena De Mets, afkomstig uit Emelgem, woonde toen met haar ouders in de wasserij in de Brugsesteenweg. Was dus parochiaan van Sint-Pius X. André ging er inwonen en een nieuwe parochiaan deed zijn trede. Precies 45 jaar geleden. André ging werken in het wasserijbedrijf van zijn schoonouders. Een nieuw werkterrein voor hem. In 1971 betrok de familie Vanmarcke-De Mets een huis in de Gouden Rivierlaan, nummer 21. Het zal voor de parochiale activiteiten een gekend adres blijven. Ondertussen bloeide het gezin verder uit: Katrien (1967) Kathleen (1970) Filiep (1970) en Krist (1972) versterkten de gelederen. Ondertussen zijn de kinderen al een heel tijdje het huis uit en komen heel regelmatig negen kleinkinderen leven brengen in de brouwerij.
Met de verhuis naar de Gouden Rivierlaan begon ook het parochiaal engagement van André en Lena. Even kijken wat dat allemaal inhoudt.

Parochiale inzet

Als je aan André vraagt wat hij zoal voor de parochie doet, antwoordt hij laconiek: “Een beetje van alles”. Een te bescheiden antwoord van een bescheiden man. Een overzichtje dus:
André was bij de eerste initiatiefnemers van de eerste parochiale dagen, in de jaren zeventig, onder voorzitterschap van Hugo Verhenne. Hij was daar het materiële duiveltje doet alles. Zalen schikken, op- en afrijden met materialen, achter de toogbank staan en bestellen, tapper, verhuizer. Kortom, accommodatie-verantwoordelijke.
Hij was betrokken bij de uitbouw van de eerste kaartersclub (later overgenomen door de SEL) in de Sint-Lutgardiszaal. Hij was en is actief in Wereldmissiehulp (je weet wel de containers die op verschillende plaatsen gestald staan) laden en wegbrengen. Een zwaar karwei.
Hij was de logistieke verantwoordelijke en administratief uitvoerder van de werkgroep rond het 50-jarig jubileum van onze Sint-Pius X-parochie. De materiële rechterhand van Priester Chris De Paepe en Dirk Verhenne bij de opbouw van de meer dan geslaagde tentoonstelling 50-jaar Sint-Pius X.

En nu…

Lena en André, wiens huwelijk ingezegend werd door Pastoor Vanherpe en die verder parochiaan waren onder Pastoor Vandeplassche, Pastoor Dekimpe, zijn nu op professionele rust. Maar Priester Geert kan meer dan ooit op hen beroep doen.
Lena is de steunende kracht achter André en is zelf nog zingend lid van ons huiskoor BassoAlte en van het Sint-Theresiakoor van de parochie van gewezen Pastoor John Dekimpe.
André is heel actief in het liturgisch gebeuren. Bij afwezigheid van koster Ann springt hij bij in de weekmissen en nu en dan in de zondagsmissen. Bij de uitvaartmissen helpt hij Zuster Mia en bij haar afwezigheid is hij zelf actief verantwoordelijk.
Uiteraard werkt hij mee aan de parochiale feestdag. Is hij medewerker aan de PiusX-run en is hij voor alle parochiale gebeurtenissen het aanspreekpunt voor alles wat betreft vervoer. Heel regelmatig is André op tocht met camionette of aanhangwagen. Priester Geert kan altijd bij hem aankloppen.

En verder…

Verder zijn Lena en André gezellige mensen. Met een vriendelijk woord en een schouderklopje voor iedereen. Behulpzaam in de buurt. Oppassende oma en opa voor hun negen kleinkinderen. Kerkgangers uit overtuiging en vroomheid. Groot in kleine dingen. Veel verwezenlijkend in alle eenvoud. Christen gelovend in volle dienstbaarheid.
Onze geloof- en wijkgemeenschap is jullie echt dankbaar. Vrijwilligers zijn immers het zout van elk gemeenschapsleven. Zonder vrijwilligers zou het sociale en ook religieuze leven een schrale bedoening zijn. Zij zijn immers de kloppende harten, ook van onze Sint-Pius X-gemeenschap.
Nog veel levensvreugde Lena en André, en wij blijven op jullie rekenen.