Nieuws
Nieuwjaarsviering - Kerstvieringen basisscholen - Sint-Elooisviering - Eerste adventszondag - Feest van Christus Koning - Startviering vormselcatechese - Allerzielenviering - Eucharistieviering oktober Sint-Amandscollege - Viering Nationale Ziekendag
Nieuwjaarsviering
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Dat de temperaturen eindelijk echte winterse waarden hadden bereikt,
kon de aanwezigen op de nieuwjaarsviering van zondag 15 januari niet
deren. De goed verwarmde kerk en de hartverwarmende sfeer onder de vele
aanwezigen hielden de winter buiten, terwijl de heldere winterzon die
door de ramen viel de viering een extra feestelijk tintje gaf.
De vormelingen waren in deze viering weer actief aanwezig. Bij het
vergevingsmoment knoopten ze de stukken touw die ze hadden meegebracht
aan elkaar tot een stevig geheel. Dat is wat we de Heer vragen: dat we
samen aan één zeel zouden mogen trekken.
Het evangelie van deze zondag verhaalt hoe Johannes de Doper aan twee
van zijn leerlingen Jezus aanwijst met de woorden "Zie het Lam Gods." Ze
gaan Jezus achterna. Als hij hen vraagt wat ze verlangen, en ze
antwoorden dat ze willen zien waar hij zich ophoudt, nodigt Hij hen uit
om met Hem mee te gaan. Een van deze leerlingen, Andreas, brengt daarop
zijn broer Simon bij Jezus, die hem zegt: "Gij zult Kefas genoemd
worden, dat betekent: Rots."
Dit evangelie werd door de vormelingen uitgebeeld. Hun expressie zorgde
er opnieuw voor dat de evangelielezing een stukje tot leven kwam. Na de
communie brachten de vormelingen ook nog een bezinning. Bij het
aansteken van zeven gekleurde kaarsen werd gebeden om de gaven van de
Heilige Geest: vreugde, tederheid, vergeving, waarheid, geloof, troost
en bemoediging.
Het op zoek gaan naar Jezus door de leerlingen was ook het thema van de homilie. Priester Noël wees erop dat onze huidige tijd ook een tijd van zoeken en vragen is. De economische crisis doet ons vragen hoe het verder moet in de maatschappij. We moeten op zoek gaan naar een nieuw evenwicht, dat alleen kan gevonden worden in de solidariteit met elkaar. Ook op moreel vlak zijn de mensen op zoek, en ook op kerkelijk vlak: de kerk moet opnieuw haar weg zoeken, nadat ze al te lang zelfvoldaan heeft geleefd. De antwoorden op de vragen van onze tijd hebben we zelf niet. Die zijn te vinden bij Jezus. Hij zegt tot de leerlingen (en tot ons): kom mee om te zien, om bij mij te zijn. Het gaat dus niet om het aanpassen van structuren, het gaat om Jezus, die we moeten toelaten in ons leven. Als we zoekende zijn, dan kunnen we bij Jezus terecht, die ons uitnodigt met Hem op weg te gaan. Priester Noël besloot met de wens dat we in onze parochie nog vele jaren samen op weg mogen gaan.
Een parochiale nieuwjaarsviering zou ondenkbaar zijn zonder ons
parochiaal Sint-Elooiskoor. Goed gerodeerd na een drukke kerstperiode en
op grote getalsterkte, gaven ze het beste van zichzelf om deze viering
luister bij te zetten.
In de maand januari is er geen gebrek aan nieuwjaarsrecepties, maar wie
de nieuwjaarsreceptie op onze parochie overslaat heeft ongelijk. Alleen
bij ons worden de hapjes met zoveel liefde klaargemaakt, de drankjes met
zoveel zorg uitgeschonken en alles zo vriendelijk geserveerd. Proost!
Kerstdag in de kerk
)
)
)
)
)
)
Niet alleen viel Kerstmis dit jaar op een zondag, we beleefden zeker ook een van de zachtste kerstdagen in jaren. Geen sneeuw. Geen vrieskou. Geen echt warm ingeduffelde mensen in de middernachtmis, wel veel sfeer, een gevulde kerk, een engel had het kindje in de kribbe gelegd en achteraf genoten we van een druppel of warme wijn…
Zondagvoormiddag. Opnieuw veel volk in onze St.-Elooiskerk. Honderden lichtjes brandden aan de slingers en aan de hoge kerstbomen die de kerk onderdompelden in een feest van licht. Meer kinderen dan anders stonden al klaar om met een brandend kaarsje mee de weg naar het altaar te gaan. Het koor warmde zich op met Angelino aan de piano en Walter als gedreven dirigent. Ik gaf enkele bekenden een hand met een gemompelde kerstwens… Vriendelijke dames hadden ons toen al een ‘misboekje’ gegeven. En toen kwamen de priesters Noël, Geert en Flor en diaken Dirk. Indrukmakend… Het mooiste Vlaamse kerstlied dat het St.-Elooiskoor samen met het Kinderlandkoor kon zingen, zongen ze: Susa Nina… Nog steeds brengt het kindje zijn boodschap van vrede voor alle goedwilligen onder ons mee.
Met klare stem las de inleidster: ‘Moge deze kerstdag een dag van blijvende vreugde zijn voor ons allen en een dag waarop wij als gemeenschap sterker met Jezus verbonden worden.’ Priester Noël had ons als goede vrienden welkom geheten en aangekondigd dat ‘straks’ het kindje van Frederik en Sybrina zal worden gedoopt. Zoals iedere Eucharistieviering beginnen we met een moment van verzoening. Jezus zoekt ons. We bidden in de stilte van ons hart.
Tijdens het Gloria in excelsis deo ‘zweefden de engelkens door het luchtruim’. We zouden wensen dat wat we in het openingsgebed baden waar zou worden: ‘Vandaag zijn we niet langer vreemden voor elkaar maar innig verbonden als broers en zussen.’ In de eerste lezing maakt de profeet Jesaja zijn aanzien waar als hij zegt dat over hen die in duisternis wonen een stralend licht opkomt… want een Kind is ons geboren, een Zoon wordt ons gegeven. In de tussenzang zong men dat ‘God met ons zal zijn’. Het evangelie (Lucas 2, 15-20), door diaken Dirk met nadruk voorgelezen, vertelt het verhaal van de herders die naar Bethlehem gaan ‘om te zien wat er gebeurd is’. ‘Toen ze dit gezien hadden maakten ze bekend wat hun over dit kind gezegd was.’
Vol verwachting kijken we uit naar wat nu komen gaat. Eerst richt priester Noël het woord tot ons. Hij haalt de woorden van priester Geert aan, woorden die teruggaan naar de vroege christenheid: “We hebben de stal, maar ook het stro!” God maakte zich klein om te passen in de kribbe. Stro duidt op eenvoud en nederigheid. Gods liefde kwam tot ons. Liefde is mooi, maar ook broos. We kunnen ziek zijn of gekwetst. Of we kunnen lijden aan jeugdige onmacht. We zijn zoekenden. We krijgen te maken met het stro van mensen die zoeken naar het leven. Voor we konden mee volgen hoe de doop van een nieuwe christen zou verlopen, moest priester Noël nog iets van het hart. Het stond in de zaterdagkranten. Een dokter die een kind met een handicap liet geboren worden, werd door de ouders aangeklaagd en moet een grote schadevergoeding betalen… Waar zijn we mee bezig? was de reactie van priester Noël. We kunnen ons echt wel vragen stellen. – Toen kwam het plechtige moment van het doopsel van Jelle. Ook peter en meter werden naar voor gevraagd en alle kinderen in de kerk mochten vooraan komen om beter te kunnen zien wat er ging gebeuren. We kiezen voor het leven en de bevrijding van zonden. Een fijne gelegenheid om onze eigen doopbeloften – zoals met Pasen – ook nu te hernieuwen. Jelle werd met water gedoopt in de Naam van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. Wij applaudiseerden. Daarna ontving Jelle de zalving met het Heilig Chrisma. Moge Jelle ‘het licht van Jezus Christus dragen om een licht te zijn voor anderen!’. Tenslotte werd ook nog het schapulier opgelegd. (Met het opleggen van het schapulier willen parochie en ouders het kindje toevertrouwen aan Maria. Maria zal zorg voor je dragen, ook als je in moeilijkheden bent.) We bidden samen een Weesgegroet voor de dopeling en de familie.
Als offerandelied zingen de koren: Midden in de winternacht. ‘Laat de
beltrom horen: Christus is geboren.’ Aan het Kind dat in ons midden is
gekomen, vragen we ons te laten groeien in geloof.
We bidden in het gebed over de gaven tot Jezus dat wij ons leven, onze
relaties en ons menszijn bij de gaven van de kribbe neerleggen. Na de
consecratie zingen we mee: Kom laten wij aanbidden die Koning. We bidden
voor onze familie, onze vrienden, de kerkleiders, de zieken,… Het samen
zingen van het Onze Vader is een mooi moment van samenhorigheid. Dat
samenhorigheidsgevoel brengen we in de vredeswens nog meer naar buiten.
Vrede voor alle mensen groot en klein. Wanneer je mensen die je
eigenlijk niet kent toch een hand geeft, verschijnt er dikwijls een
stille glimlach op hun gezicht. Nederigheid in woorden en handelen siert
een mens! Na de communie konden het wonderlijke en bekende Adeste
Fideles meezingen. En na het slotgebed dankte priester Noël uitvoerig
alle mensen die de kerk zo prachtig versierden, het St.-Elooiskoor en
het Kinderlandkoor, de ouders (en familie) die hun kind lieten dopen,
enz. Het deed zo’n deugd. Je kunt naar de kerk komen om vele redenen.
Een van die redenen kan ook zijn om tot rust te komen…
‘Wees mild en straal vreugde uit.’ Ik geloof dat velen met een goed gevoel naar huis zijn gegaan om de kerstdag verder door te brengen. We vierden ook in 2011 dankbaar en vreugdevol het geboortefeest van Jezus.
(a.s.)
)
)
)
)
)
Ook de viering van 17 uur op Kerstdag werd zeer druk bijgewoond. Het
ensemble Rondo zorgde zoals vorige jaren voor de prachtige muzikale
omkadering.
Na de stemmige kerstliederen tijdens de viering werden op het einde de
kinderen in de kerk naar voor gevraagd om "Jingle bells" te begeleiden,
een vrolijke bedoening waar ook de volwassenen enthousiast op
reageeerden.
Kerstvieringen basisscholen
De laatste dagen voor de kerstvakantie kwamen de scholen op onze parochie naar de Sint-Elooiskerk voor hun kerstviering.
)
)
)
)
)
)
)
)
)
De viering van "de Brug" had als thema "Kerstmis, een feest van sterren". Het verhaal van prins Irenus werd uitgebeeld, de zoon van een van de drie koningen die zijn vader achterna gaat als hij de nieuwe ster volgt die aan de hemel verschenen is, het teken dat er een nieuwe koning geboren is die een rijk van vrede zal stichten. De prins neemt enkele geschenkjes mee voor de nieuwe koning: een bal, een boek en een knuffeldier. Maar onderweg geeft hij alles weg: zijn bal aan een arm meisje, zijn boek aan een eenzame oude man en zijn knuffel aan een zieke jongen. Als hij bij de kribbe komt staat hij er beteuterd bij, want hij heeft geen geschenkje meer voor Jezus. Maar Maria zegt: "Dat is helemaal niet erg, je hebt je hart gegeven en daar gaat helemaal niets boven." Dat is wat ook wij als geschenk kunnen geven: wij kunnen ons hart geven door iedereen graag te zien, te delen met anderen, troost te geven aan wie verdrietig is. Als herinnering aan de viering kreeg iedereen een kaarsje mee, versierd met sterretjes en met de boodschap "Ik geef je mijn hart".
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
Ook in de viering van de basisschool Sint-Amandscollege Noord stond het licht centraal. Kerstmis is de geboorte van Jezus, het Licht. Zo werd in de schuldbelijdenis gebeden om vergeving omdat wij zo vaak het licht laten uitdoven: het licht van de vrede, het licht van het vertrouwen, het licht van de liefde. Gelukkig is er nog altijd het licht van de hoop dat blijft branden. Het kerstverhaal werd door de leerlingen met veel overtuiging uitgebeeld. Bij de voorbeden dienden de figuren uit de kerststal als inspiratiebron om voor vele mensen te bidden: Jezus doet ons denken aan de kinderen, Maria aan de zorgzame moeders, Jozef aan de zorgende vaders, de ezel aan hen die de lasten van anderen dragen, de os aan mensen die er in stilte zijn voor elkaar, de herders aan de leiders van de wereld, de schapen aan de kleine hulpeloze mensen, de wijzen aan hen die zich inzetten voor datgene waarin ze geloven en ten slotte de engelen die met hun gezang over "Vrede op aarde" ons doen verlangen naar een wereld waar het goed is om te wonen.
Sint-Elooisviering
)
)
)
)
)
)
Op zondag 4 december vierden we in de hoogmis het feest van onze patroonheilige Sint-Elooi. Een viering die zoals altijd veel mensen samenbracht en waarin alles wat in onze gemeenschap leeft aan de Heer werd toevertrouwd.
Onze vormelingen waren ook weer actief aanwezig in deze viering. Bij de intrede hadden ze opnieuw het rode touw van de startviering bij zich, de rode draad die symbool staat voor het houvast en de eensgezindheid waarmee we hen als gelovige gemeenschap ondersteunen op weg naar het vormsel. Het touw werd rond de adventskrans gelegd. Het evangelie over Johannes de Doper die de komst van de Messias aankondigt werd weer met overtuiging door de vormelingen uitgebeeld. En bij de vredeswens gaven zij aan alle aanwezigen een stukje rood touw. Wie dit stukje thuis bewaart, leeft in gedachten mee met de vormelingen. En al lijkt een stukje touw nietig, als alle stukjes aan elkaar worden geknoopt en iedereen aan hetzelfde zeel trekt, zijn we samen sterk.
In de homilie vergeleek pr. Noël de twee figuren die in de lezingen van de advent het volk van God de weg wijzen, Jesaja en Johannes de Doper, met een gps. Wie zo'n toestel gebruikt moet twee dingen doen: eerst de gewenste bestemming invoeren en daarna de aangeduide weg volgen. In de voorbereiding naar Kerstmis is ook voor ons de eerste vraag: welke bestemming zien we in Kerstmis? Is het alleen een feestelijke dag, waarop we cadeaus uitwisselen? Is het een dag waarop we de geboorte van een goed mens, Jezus, gedenken? Kerstmis is veel meer dan dat: het is de dag waarop God is gekomen om altijd bij ons te blijven. Sinds die dag weten we dat er altijd hoop is, dat er altijd Iemand is in wie we ons vertrouwen kunnen stellen. Jesaja en Johannes de Doper wijzen ook de weg aan die we moeten volgen: elk dal moet gevuld, elke heuvel geslecht. Een dal dat moet gevuld worden staat symbool voor de onvolkomenheden in ons eigen leven, die het leven hinderen, zoals putten in de weg die een voertuig kunnen beschadigen. In onze maatschappij zijn er ook veel heuvels die moeten geslecht worden. Dat zijn de vele crisissen die we de laatste jaren hebben zien ontstaan: in de politiek, in de economie, in de Kerk, op moreel vlak.
Een Sint-Elooisviering is niet denkbaar zonder ons eigen Sint-Elooiskoor, dat tegelijk ook zijn Sint-Ceciliafeest vierde. Een feest dat zij verdienen, want ons koor is nog altijd een bijzonder actief kerkkoor. In de eigen parochiekerk alleen al verzorgen ze jaarlijks een twintigtal vieringen.
Sint-Elooi vertoeft met zijn feest begin december in het goede gezelschap van die andere heilige bisschop, Sint-Niklaas. Deze heilige man had voor de kinderen wat versnaperingen achtergelaten, en voor de misdienaars een flinke beloning voor hun gewaardeerde inzet. Ook voor de volwassen kerkgangers viel er na de viering nog heel wat te genieten, niet van snoepgoed, maar van de extra verzorgde receptie.
Eerste adventszondag
)
)
Op zondag 27 november gingen we de Advent in, de tijd en van waken en
bidden, in afwachting van de komst van de Heer.
Heel de advent zal in de liturgie regelmatig het lied "Rorate coeli"
weerklinken. Dit lied was traditioneel het Gregoriaanse introïtusgezang
voor de mis op de laatste zondag van de Advent.
De tekst die begint met de woorden "Rorate coeli desuper, et nubes
pluant justum" (Dauwt, hemelen uit de hoge, en wolken regent
gerechtigheid), komt uit het boek Jesaja en drukt het verlangen uit naar
de komst van de Messias.
Op deze zondag werd de eerste kaars van de adventskrans aangestoken. Het week na week aansteken van telkens een kaars meer symboliseert de toename van het licht, het overwinnen van de duisternis, het groeien van de hoop en de verwachting naar de komst van de Messias. Vlak voor Kerstmis branden dan vier kaarsen.
Op het einde van het kerkelijk jaar werden we er op het feest van
Christus Koning aan herinnerd dat het koninkrijk van Jezus van een heel
andere aard is dan de wereldse koninkrijken, waar alles draait om macht:
politieke, economische of militaire macht, terwijl het voor christenen
hierom gaat: "Wat gij voor de minsten van de mijnen hebt gedaan, dat
hebt ge voor mij gedaan."
Met de eerste adventszondag begint het nieuw kerkelijk jaar. Een begin
dat ook erg contrasteert met het begin van het burgerlijk jaar:
Nieuwjaar wordt uitbundig gevierd, er wordt vuurwerk afgestoken en de
champagnekurken knallen, terwijl het kerkelijk jaar wordt ingezet met
een periode van inkeer en bezinning. De advent is echter geen tijd van
berusting. We worden opgeroepen om waakzaam te zijn voor de komst van de
Heer. Waakzaam zijn is geen passieve houding. Een tijd van verwachting
is een tijd van voorbereiding: alles moet klaargemaakt worden. We worden
uitgenodigd ons af te vragen wat we kunnen doen om in ons hart en in
onze omgeving de komst van de Heer mogelijk te maken.
Feest van Christus Koning
Op zondag 20 november vierden we het feest van 'Christus, Koning van
het heelal'. De viering was ook een familiemis, een jaarmis voor de
overledenen van november 2009 en een gedachtenismis voor E. H. Jacques
Seys, die onlangs overleden is. Bij de offerande werd aan de aanwezigen
een gedachtenis aan Jacques Seys uitgereikt.
In het voorbije kerkelijk jaar hebben we weer een zeer verzorgde
liturgie mogen meemaken, waarin ook veel aandacht besteed werd aan
aangepaste sfeervolle muziek. Op deze zondag plaatste Domino een
prachtig muzikaal orgelpunt bij het einde van het kerkelijk jaar.
De benaming "Christus, koning van het heelal" klinkt wat hoogdravend,
maar het feest verwijst naar de toekomst, als God alles zal voltooien.
Die toekomst is echter al begonnen en ligt ook in onze handen.
In de homilie wees diaken Dirk Vergote er op dat in het verleden dit
feest wellicht op een meer triomfantelijke manier zou gevierd worden,
met processies en fanfares, zoals het een koning past. In de evangelies
zien we echter dat Jezus zich als een heel ander soort koning
manifesteert. Als de duivel hem de macht over alle koninkrijken op aarde
aanbiedt, jaagt Jezus de Satan weg. Als het volk hem na de
broodvermenigvuldiging tot koning wil uitroepen, trekt hij zich heel
alleen terug in het gebergte. Op palmzondag rijdt hij op een ezel
Jeruzalem binnen, niet bepaald een koninklijk vervoermiddel. En tot
Pilatus zegt hij: "Mijn koninkrijk is niet van deze wereld."
In het evangelie van deze zondag hoorden we wat het koningschap van
Jezus dan wel inhoudt. Als de Mensenzoon bij het laatste oordeel zal
plaatsnemen op zijn troon om te oordelen, zal de naastenliefde bepalend
zijn. Christus stelt zich gelijk met allen die in nood verkeren: ik had
honger en je hebt mij te eten gegeven, ik had dorst en je hebt mij te
drinken gegeven,… Wat je voor de geringsten van de mijnen hebt gedaan,
heb je voor mij gedaan.
Met het vooruitzicht van de advent, een tijd van bezinning en
verwachting, kregen we in dit evangelie heel wat stof tot bezinning.
Startviering vormselcatechese
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
De hoogmis van zondag 13 november betekende voor de kandidaat-vormelingen de start van hun voorbereiding op het sacrament van de Heilige Geest, dat zij op 22 april 2012 zullen ontvangen. Zoals u twee weken geleden in de federale rubriek kon lezen evolueert de catechese in een richting die initiatie in het geloof meer wil aanbieden door deel te nemen aan het leven van de gelovigen. In plaats van veel uitleg te geven over het christen zijn, wordt de kans geboden om te beleven wat het betekent om christen te zijn. De zondagse eucharistie, waarin de geloofsgemeenschap samenkomt, is daar het uitgelezen ogenblik voor. Vandaar dat de verwelkoming van de kandidaat-vormelingen en hun familie niet meer in een aparte bijeenkomst op een weekdag gebeurde, maar geïntegreerd werd in deze zondagsviering.
De kandidaat-vormelingen werden dan ook zoveel mogelijk actief in de
viering betrokken. Zo gaven ze een uitbeelding van het evangelie van
deze zondag waarin we de bekende parabel van de talenten hoorden. Ze
illustreerden het verhaal met veel overtuiging en veel expressie.
In de homilie gaf pr. Noël duiding bij dit evangelie. Allen hebben we
eigenschappen waarvan we ruim bedeeld zijn: we hebben er vijf talenten
van gekregen. Het kost ons geen moeite om die talenten te laten
renderen. Van andere eigenschappen hebben we iets minder, we hebben er
maar twee talenten van gekregen, toch genoeg om er iets positiefs mee te
doen. Maar we ervaren ook allemaal dat we van sommige dingen maar één
talent kregen: we hebben allen eigenschappen die niet zo positief zijn.
Het zijn de kleine kantjes die we liever zouden wegstoppen. Maar we
mogen die kleine kanten van onze persoon niet begraven, we moeten er ook
mee aan het werk.
Dan was het ogenblik gekomen om de gemeenschap te laten kennismaken met de vormselcatechese. De kandidaat-vormelingen mochten hun naam noemen, zodat ze voor onze gemeenschap echt "iemand" zijn. Ook de drie catechisten zr. Ann, Maud en Annelore werden voorgesteld. Zij legden een kort maar indrukwekkend getuigenis af over wat voor hen de basis vormt van hun geloof en wat hun motivatie is om zich in te zetten voor de vormselcatechese. We hoorden hoe de invloed van ouders en grootouders, van de gemeenschap waarin men leeft, van de catechese die men zelf gekregen heeft, de basis vormt van het geloof. De motivatie van deze drie mensen sprak voor zichzelf: ze delen de zorg en liefde voor kinderen, ze willen hen steunen in hun zoektocht, hen aanmoedigen om voor hun overtuiging uit te komen.
De geloofsbelijdenis gebeurde in deze eucharistie op een heel
bijzondere manier. In de middengang was een rood touw gelegd, een rode
draad. Een symbool waaraan veel betekenissen kunnen verbonden worden.
Het beleven van het geloof samen met de gemeenschap is de rode draad
doorheen de weg naar het vormsel. Maar ook: de aanwezigheid van God die
als een rode draad door ons leven loopt, de liefde van Jezus die ons
altijd een houvast biedt. De aanwezigen werden uitgenodigd om allen de
draad vast te houden en zo samen het geloof te belijden. Een moment van
sterke verbondenheid. De kandidaat-vormelingen hoeven de weg niet alleen
te gaan, maar hebben steun en houvast aan heel de geloofsgemeenschap.
Een ander symbolisch houvast voor de vormelingen is het kruisje dat hen
na het Onze Vader omgehangen werd.
Bij een viering waarin jonge mensen centraal staan hoort ook een jeugdige muzikale toets. Daar zorgde het jongerenkoor J'Ansoldo uit Anzegem o.l.v. Bernard Cosaert voor. Ritmisch of gedragen, ingetogen of uitbundig, elk moment van de eucharistie werd passend onderstreept.
Na de viering werden de vormelingen en hun ouders uitgenodigd om in de sacristie de inschrijving vast te leggen - bij de start van de vormselcatechese komt er onvermijdelijk ook wat administratie kijken. Maar er was natuurlijk ook een drankje en een hapje om het gebeuren nog een extra feestelijk tintje te geven.
Allerzielenviering
)
Naar jaarlijkse gewoonte werden de overledenen van het afgelopen jaar
herdacht op de eerste zondag na Allerzielen. Sinds Allerzielen 2010
werden in onze kerk 38 mensen aan de Heer toevertrouwd, de jongste van
hen was 34 jaar, de oudste 98. De families van de overledenen worden per
brief naar deze viering uitgenodigd, en zeer velen gaan op deze
uitnodiging in om samen met de parochiegemeenschap hun dierbare te komen
herdenken. De kerk was dan ook meer dan vol op zondag 7 november. Alle
generaties waren goed vertegenwoordigd, er waren ook veel kinderen in de
kerk aanwezig. Bij de intrede droegen zij elk een lichtje tot in het
hoogkoor, waar ook de paaskaars was aangestoken. Ook de
herdenkingskruisjes die na de rouwdienst in de kruiskapel worden bewaard
waren in het hoogkoor opgesteld. Het Sint-Elooiskoor zorgde voor de
stemmige muzikale omkadering van de viering.
Na de homilie werden de namen van de overledenen van het afgelopen jaar
een voor een met eerbied en genegenheid genoemd:
2010 oktober: Celesta Dejonghe
2010 december: Brigitte Decock, Marcel Bultiau, Marguerite Willaert,
Franky Vaernewyck, Johan Devoldere, Yves Moncarey, Roger Dejonghe,
Gabrielle Bostyn
2011 januari: Rose Marie Vanhoutte, Martin Tanghe, Ernest Descheemaeker,
Willy Huysentruyt, Denise Coornaert
2011 februari: Daisy Lainez, Riquier Christiaens
2011 maart: Adrienne Vandecaveye, Frans Trybou, Cyriel Vermander, André
Vanmeenen
2011 april: Lieve Van De Velde
2011 mei: Jacques Vandenbulcke, Cécile De Sauw, Germain Mahieu
2011 juni: Etienne Vandevenne
2011 juli: Jordana Decorte, Nicole Coigne, Paul Vancraeynest
2011 augustus: Lucienne Eggermont, Simonne Van Assche, Suzanne Decaluwe,
Diego Demasure
2011 september: Anne Marie Vancolen, Geogres Delchambre, Idyna Herpoel
2011 oktober: Jozef Vandevyver, Marie-José Geldhof, E.H. Jacques Seys
De indrukwekkende offergang, waarbij gedachtenissen werden uitgereikt, toonde nogmaals hoe belangrijk deze viering is. Aan het einde van de viering werden de families uitgenodigd om het herdenkingskruisje van hun dierbare mee te nemen en het thuis een plaatsje te geven.
Eucharistieviering oktober Sint-Amandscollege
)
)
)
)
)
Regelmatig komen de lagere scholen die op onze parochie gevestigd zijn naar onze kerk om eucharistie te vieren. Op 17 oktober was de basisschool Sint-Amandscollege-Noord weer te gast. De viering stond in het teken van de missiemaand oktober. Zuster Liesbeth bracht een getuigenis over het werk van haar broer, die zich op de Filippijnen inzet voor de melaatsen.
Viering Nationale Ziekendag
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
)
In de hoogmis van zondag 9 oktober ging de aandacht naar de zieken en de ziekenzorg op onze parochie, dit ter gelegenheid van Nationale Ziekendag 2011.
In het evangelie hoorden we zoals de vorige weken hoe Jezus in gelijkenissen sprak. Deze keer werd het rijk der hemelen vergeleken met een bruiloftsfeest dat de koning geeft voor zijn zoon. Als de genodigden niet naar het bruiloftsmaal willen komen, laat de koning iedereen die zijn dienaars aantreffen uitnodigen tot de bruiloft. Maar wie te gast is moet zich wel voor de bruiloft gekleed hebben, anders wordt hij buiten in de duisternis geworpen.
In de homilie bracht priester Geert, aansluitend bij de lezingen van
deze zondag, drie gedachten naar voren.
Ten eerste zijn wij door God uitgenodigd om Jezus te volgen, zoals in
het evangelie de gasten door de koning uitgenodigd zijn naar het
bruiloftsfeest van zijn zoon. Wij worden uitgenodigd om onze handen te
openen, want met open handen kunnen we geven en ontvangen. Vaak zijn
onze handen echter gesloten. Zoals de gasten die niet naar het
bruiloftsfeest willen komen, zijn wij te verkrampt bezig met ons werk,
we zijn gestresseerd, we laten ons beïnvloeden door een maatschappij
waarin hebzucht regeert en God niet meer aan bod komt.
De tweede gedachte is dat de kerk hier een belangrijke taak te vervullen
heeft. In de eerste lezing hoorden we bij Jesaja: "Op deze berg zal Hij
de sluier verscheuren, die ligt over alle volkeren, en het floers dat
alle naties bedekt". Dit mogen wij ook van de kerk verwachten: dat zij
de sluier wegneemt die ons belet om Jezus te zien in de wereld rondom
ons, dat zij ons bijvoorbeeld ervan bewust maakt dat je als christen
niet naast de zorgen van anderen kunt kijken. De zorg voor mensen in
nood hoort bij het christen-zijn. Op deze Nationale ziekendag wordt dan
ook terecht de inzet van veel mensen en organisaties voor de zieken
onder de aandacht gebracht.
Ten slotte moeten we de vraag stellen of we klaar zijn om Jezus in ons
hart toe te laten. In het evangelie hoorden we dat van de gasten
verwacht wordt dat ze het juiste kleed dragen voor het feest. Dit
betekent niet dat we moeten pronken met het goede dat we doen. Veel
mensen dragen zorg voor anderen zonder daarmee te koop te lopen. Pas als
we voor de Heer verschijnen zal te zien zijn of we het goede kleed
aanhebben.
De viering was ook muzikaal weer een voltreffer. Te gast was het kinderkoor Doremi uit Moorsele onder leiding van Daisy Vanhollebeke. Daisy is natuurlijk geen onbekende op onze parochie. Van 1995 tot 2001 was zij hier koster-organiste en ook dirigent en bezieler van het jeugdkoor Sint-Elooi. Sindsdien is zij werkzaam in Moorsele, waar zij onmiddellijk van start ging met een nieuw kinderkoor. Dat zowel de muziek als de kinderen een grote plaats hebben in haar hart, bleek opnieuw uit dit optreden. De enthousiaste zangertjes, tegelijk spontaan en gedisciplineerd, plaatsten bij elk onderdeel van de eucharistie een passend muzikaal accent, met een uitgekiende instrumentale begeleiding op synthesizer, gitaar en dwarsfluit. De liederen waren op maat van hun leeftijd, maar met teksten die evengoed de volwassenen konden aanspreken. Als voorbeeld citeren we een strofe uit het lied "Maak me stil":
Op de straat en de tv
overal zijn harde geluiden
en ik doe er zelf aan mee
schreeuw het uit als ik in zo'n bui ben
want ik wil niet graag voor gek staan
maar soms moet ik naar een plek gaan
waar geen mens me storen kan
dan zoek ik naar de stilte
waar ik U horen kan.
Dit optreden was voor Doremi een jubileum, want het koor bestaat tien jaar. De koorleden mochten dan ook na de eucharistie een geschenkje afhalen bij dirigente Daisy. We kijken ernaar uit om Doremi nog eens in onze Sint-Elooiskerk te mogen verwelkomen.
We vermelden nog dat onze flinke groep acolieten opnieuw is aangegroeid. Steve is met zijn acht jaar de jongste van onze misdienaars, en al is zijn albe nog een tikkeltje te groot, door zich te engageren voor deze taak draagt hij, met de woorden van het evangelie, het juiste gewaad voor het bruiloftsmaal van de Heer.