Federale kroniek - 18 januari 2012

OPNIEUW GEBOREN WORDEN - DE SACRAMENTEN

Kerk zijn vandaag en de toekomst van de parochies

Goede mensen van onze parochie Sint-Pius X,
goede mensen van onze parochie Sint-Elooi,
goede mensen van onze federatie Sint-Amandus,

Rond Kerst en de jaarwisseling hebben we ons als federatie kunnen herbronnen rond Jezus Christus. Het is trouwens rond Jezus dat we samenkomen, dat is het eerste en het doel van ons geloof. Mogen we ons doopsel bij Hem vernieuwen en beleven.

In het blad van Kerk en Leven dat vandaag voor je ligt en ook in de komende edities laten we bisschop De Kesel aan het woord. Hij heeft een pastoraal schrijven gericht dat als titel draagt: ‘Kerk zijn vandaag en de toekomst van de parochies.’ Hier zult u de verkorte versie ontvangen. We zullen deze tekst in de verschillende groepen nog aan bod laten komen. Hier als voorsmaak al een samenvatting van deel I van de brief van onze bisschop over dit onderwerp:

Inleiding
Een halve eeuw geleden vond het Tweede Vaticaans Concilie plaats. Dat bracht veel vernieuwing en hoop in de kerk. Men ging zich opener en positiever in de wereld opstellen. Maar wat het Concilie niet kon voorzien, was de razendsnelle evolutie naar een wereld waarin het christelijk geloof zijn vanzelfsprekende maatschappelijke betekenis heeft verloren. Die positie keert niet terug, nostalgie helpt ons niet vooruit. Beter is het samen te zoeken hoe we als kerk in deze samenleving aantrekkelijk en dienstbaar aanwezig kunnen zijn. Daarvoor is het op de eerste plaats nodig dat we zelf weer de eenvoud, de vreugde en de vrijheid van het geloof ontdekken. Hoe kunnen we zorgen dat er voldoende plaatsen zijn waar Gods Woord gehoord, gevierd en daadwerkelijk beleefd wordt?

Paragrafen 1-2: de situatie vandaag
Eeuwenlange en complexe ontwikkelingen in de Westerse cultuur hebben met zich meegebracht dat er een einde kwam aan een samenleving die op alle vlakken doordrongen was van het christelijke gedachtegoed. Mensen zijn niet langer vanzelfsprekend christen en leven niet meer in een maatschappij waar het christendom overal aanwezig is.
Het vele aantal parochies is een gevolg van de tijd dat de kerk alomtegenwoordig was: overal waren de mensen christen, dus moesten er overal plekken zijn waar ze hun geloof konden beleven. Ook in de toekomst blijft het noodzakelijk dat er plaatsen zijn waar christelijke gemeenschappen samenkomen. Maar de vraag is wel of er overal zo’n plaats voorzien moet worden. Te meer dat we daarvoor niet meer over de nodige draagkracht beschikken.
Om te zorgen dat er in de toekomst voldoende plaatsen zijn waar de kerk leeft, willen we evolueren van federaties naar pastorale eenheden. Bij federaties gaat het om samenwerking van parochies. Bij een pastorale eenheid gaat het om een gemeenschappelijke werking van parochies met de bedoeling samen één nieuwe parochie te vormen. Dit is geen wondermiddel maar een perspectief om samen, in overleg en solidariteit aan te werken.

Paragraaf 3: de parochie
Wat is een parochie? Als deel van de plaatselijke kerk van een bisdom, is de parochie er ‘voor alles en voor allen’.
‘Voor alles’: de parochie biedt alles wat nodig is voor het leven als christen en als kerkgemeenschap. Er zijn daarom vijf voorwaarden waaraan een geloofsgemeenschap dient te voldoen om van een parochie te kunnen spreken. (1) Het evangelie, de Bijbel en heel de rijkdom van het geloof moeten ter sprake komen (verkondiging en catechese). (2) De parochie viert de liturgie van de kerk op een goede manier. (3) De parochie is aandachtig, zorgzaam en daadwerkelijk solidair met mensen die op één of andere manier in nood zijn. (4) Er zijn enkele mensen die instaan voor het beheer van alle materiële en financiële aspecten en die dat op een evangelische wijze doen. (5) Tenslotte is er een team dat, samen met de pastoor en de andere pastoraal vrijgestelden, coördineert en de verantwoordelijkheid draagt.
‘Voor allen’: de parochie is een open gemeenschap waar iedereen welkom is. Ze brengt mensen samen die op allerlei manieren verschillend zijn. Ze is gastvrij en aandachtig voor al wie aanklopt. Er is in de kern van de parochie altijd een hechtere, dragende groep. Maar daar rond is de brede parochiegemeenschap ruimer en laagdrempeliger dan een groep die zich goed voelt bij mekaar.
Er zijn veel vormen van christelijke gemeenschap, er is nood aan vele kleinere groepen van christenen. Dat hoeven dus niet allemaal parochies te zijn.

In een volgende bijdrage publiceren we een samenvatting van deel II van de brief.

Met heel genegen groeten van jullie pastoors, diakens en medewerkers

Gebed van de week

Heer,
maak ons tot mensen
naar het beeld van uw Zoon:
met ogen die niet alleen kijken
maar ook kunnen aanzien,
met oren die niet alleen horen
maar kunnen luisteren,
met een mond die niet alleen praat
maar ook kan aanspreken,
met een verstand dat niet alleen begrijpt
maar ook kan verstaan,
met een hart dat niet alleen klopt
maar ook bewogen kan zijn,
met handen die niet alleen grijpen
maar zich ook kunnen openen,
met voeten die niet alleen draven,
maar ook tegemoet kunnen komen,
want zo zijn wij gezegend
en elkaar tot zegen.