Federale bedevaart naar Dadizele 1 mei 2009
)
)
)
)
)
Vrijdag 1 Mei. Een heerlijke lentemorgen.
Windstil en een rozige zonsopgang. Een gedroomde dag voor onze federale
bedevaartstocht naar Dadizele. Dit jaar een voltreffer qua deelname. Een
volle bus, sportieve fietsers, volgeladen personenwagens en een zeldzame
stapper. Allen wilden zij op tijd in de 8-uren Eucharistieviering zijn
in de basiliek van Onze-Lieve-Vrouw van Dadizele. Dit was een
Eucharistieviering volledig uitgebouwd door en voor de parochies
Sint-Elooi en Sint-Pius X en de Sint-Michielsbeweging.
Uw correspondent deed de bedevaart mee met de bus. Om 6u45 aan Sint-Pius
X, om 6u55 aan Sint-Elooi en om 7 u aan Sint-Michiel.
Daarna “bussen” naar Dadizele. Niet zomaar. Het was een bedevaart.
Via een puik opgemaakte bedevaartbrochure werd op de bus gezamenlijk
gebeden. Intens devoot. Misschien niet altijd zo vanzelfsprekend in
“onze ietwat gedecristianiseerde tijden”, maar toch pakkend en
ontroerend. Samen bidden geeft toch nog altijd een diepere dimensie.
De Heilige Eucharistieviering werd voorgegaan door de priesters en de
diakens van onze federatie, voor een stampvolle Kerk. De Mariadevotie
blijft indruk maken in Vlaanderen, dat zo toch nog altijd rijk is aan
gekende Maria-oorden.
Het Sint-Elooikoor, versterkt met bedevaarders van BassoAlte, luisterde
de Heilige Mis op. Gekende Marialiederen die enthousiast en doorleefd
werden meegezongen.
In zijn homilie onderlijnde priester Noël de noodzaak van christelijk
vertrouwen, ook in moeilijke tijden. Vertrouwen in de Heer, in de
mensen, in jezelf, zijn hoekstenen van een christelijke levenshouding.
Dit vertrouwen kunnen wij vooral in het leven van Maria terug vinden. In
de grote maar ook pijnlijke momenten in het leven van haar Zoon, bleef
zij vertrouwen en hopen op Hem in wiens handpalm onze naam geschreven
staat.
Na de Heilige Mis was er een rozenkrans-rondgang in het Dadizeelse
Rosarium. De blijde, droevige en glorierijke mysteries brachten ons
dichter bij de kern van ons geloof. Gebed in groep. Midden het heerlijk
gekwetter van lentevogels. Door het schitterend gelige zonlicht werden
wij gedurende een halfuurtje tot ons volledigste zelf teruggebracht.
Mystieke momenten die herinneringen blijven.
Daarna trokken wij – bussen, fietsen, autorijders en stappers – naar het
Daiselgasthof voor een lekkere kop koffie met de onontbeerlijke
boterkoek of pistolet. Een ontmoetend moment waarop mensen het meest
zichzelf voelen en het best de andere kunnen raken. Ook dat behoort tot
het bedevaarten.
Rond elf uur terug naar Kortrijk. Een opgewekte stemming op de bus. De
batterijen terug volgeladen en een mooie eerste Meidag in het verschiet!
Een dankwoord aan promotors Walter en Kristina Deschodt en hun hele
ploeg die er een uitermate mooie voormiddag van maakten. En volgend jaar
zijn wij er met twee bussen. Elk zegge het voort!